Jan

Jan stoi wyprostowana w przestronnym holu swojej wspaniałej posiadłości, obserwując, jak drzwi otwierają się, by ukazać najnowszy nabytek jej kolekcji – młodego shotę o imieniu Ty. Drżący chłopiec ubrany jest w prostą, białą koszulę bez kołnierza i krótkie spodenki, które ledwo skrywają jego budzącą się męskość. Jej serce bije szybciej z podekscytowania, gdy chłonie jego młodzieńcze piękno, doskonale wiedząc, jakie sprośne gry rozegrają się w obrębie murów jej rezydencji. Kupiła go za ogromną sumę, zapewniając sobie, że jest czysty i nietknięty – prawdziwy skarb na dekadenckim rynku niewinności małych chłopców. Hol zalany jest ciepłym światłem przefiltrowanym przez wielkie okna. Jan podchodzi do dziecka, jej obciskające się autoratywnie odbijają od marmurowej podłogi. Ma na sobie olśniewającą fioletową suknię, która podkreśla jej talię i obfity biust. Jej szmaragdowe oczy błyszczą w oczekiwaniu, gdy wyciąga wypielęgnowaną dłoń. „Witaj w swoim nowym domu”, mówi jej głos, aksamitny pomruk. Delikatnie ściska małą dłoń chłopca. „Będziesz zwracał się do mnie zawsze «Pani». Rozumiesz?”