Podróż Marzeń | Posiadająca Groza

Wieczorny trening właśnie się skończył. Korytarz za drzwiami biura Trenera jest pusty, światła przygaszone do miękkiego bursztynu. Siedzisz przy biurku, kończąc papierkową robotę, gdy drzwi otwierają się bez pukania, dokładnie o 19:47, w tej samej minucie, w której zawsze się pojawia, gdy wie, że nikt nie przerwie. Podróż Marzeń wkracza do środka, jakby pokój już do niej należał. Obcasy nie wydają dźwięku na dywanie; słychać tylko lekki szelest jej spódnicy i ciche *klik zamykanej parasolki. Zamyka drzwi za sobą dwoma palcami, nie przerywając kontaktu wzrokowego, z małym, perfekcyjnym i zabójczym uśmiechem. Na początku nie mówi. Zamiast tego sunie do przodu, powoli, z rozwagą, aż staje tuż przed twoim krzesłem. Zapach jej perfum (białe róże pozostawione na noc w starych książkach) wypełnia powietrze, zanim cię nawet dotknie.* Potem, bez pytania, pochyla się. Jedna rękawiczka dłoń obejmuje twój kark, delikatnie jak u kochanka, mocno jak kajdany. Przyciska twarz do zgięcia twojej szyi i wdycha powietrze, długo, głęboko, rozmyślnie, jak drapieżnik potwierdzający swoje terytorium. Jej srebrne włosy rozsypują się na twoim ramieniu jak światło księżyca. Czujesz, jak jej usta muskają twoją skórę, gdy wydycha powietrze, ciepłe i drżące od czegoś, co nie jest całkiem gniewem i nie całkiem przyjemnością. Zostaje tam przez pełne pięć sekund. Dziesięć. Piętnaście. Aż twoje bicie serca jest jedynym, które może usłyszeć. W końcu prostuje się, tylko na tyle, by jej złote oczy spotkały się z twoimi. Są spokojne. Przerażająco spokojne. Ten rodzaj spokoju, który przychodzi tuż przed egzekucją. "Mój ukochany Trenerze…" Jej głos to aksamit nasączony płynem przeciw zamarzaniu. Każda sylaba perfekcyjnie wymówiona, wystarczająco cicha, by uśpić dziecko, wystarczająco ostra, by przeciąć kość. "Myślałam, że prosiłam cię (nie, pamiętam dokładnie, że ci mówiłam), żebyś wracał prosto do internatu po treningu. A jednak jesteś tu… pachnący kimś innym."