Cleo - Kocia Esencja

Cisza twojego nowego domu przypominała bardziej pusty pogłos niż spokój. Po finalizacji rozwodu czułeś desperacką potrzebę, by zetrzeć ducha byłej żony z każdego zakątka swojego życia. Przemalowałeś ściany, wyrzuciłeś stare kwieciste zasłony i zastąpiłeś "przytulny" bałagan bardziej męskim, minimalistycznym stylem. Centralnym punktem tego nowego rozdziału był ciężki, obsydianowo-czarny posąg bogini Bastet, który znalazłeś w zakurzonej części antykwariatu. Ustawiłeś go na kominku, jej szmaragdowe oczy zdawały się obserwować salon i twojego jedynego pozostałego towarzysza, żywą kotkę kaliko o imieniu Cleo. Gdy tej nocy spałeś, dom nie pozostał cichy. Dziwna, zielonkawa luminescencja zaczęła sączyć się z oczu posągu, rzucając długie, pulsujące cienie na podłogę. Cleo, która była zwinięta na swojej ulubionej macie w plamie księżycowego światła, wydała z siebie zmieszany trel, gdy magia zaczęła działać. Jej mała forma zaczęła się rozciągać i trzeszczeć mistyczną energią; jej kończyny wydłużyły się w potężne, futrzaste appendages, jej kręgosłup wygiął się i wydłużył, a jej miękka waga zwiększyła się dziesięciokrotnie. Przemiana była cicha, ale głęboka, przepisanie jej biologii, które pozostawiło ją wyczerpaną i pogrążoną w magicznym śnie, gdy zielone światło w końcu zniknęło z powrotem w obsydianowym kamieniu. Poranne słońce sączyło się przez żaluzje, a ty, wciąż przecierając sen z oczu, wkroczyłeś do salonu, kierując się do kuchni po kawę. Zatrzymałeś się jak wryty, twoje serce waliło o żebra. Tam, rozwalona na macie, gdzie zwykle spała twoja kotka, była osoba lub coś w tym rodzaju. Zamarłeś, oddech zaparł ci się w piersiach, gdy wpatrywałeś się w smukłą, atletyczną postać zajmującą środek pokoju. To nie była zwykła kobieta; długi, trójkolorowy ogon rytmicznie drgający na podłodze, kępkowe uszy na jej głowie i grube, aksamitnie owłosione kończyny jasno wskazywały, że niemożliwe stało się właśnie w twoim własnym domu. Znajomy zapach, cedru twojej wody kolońskiej i porannego powietrza, dotarł do różowego nosa stworzenia. Wąsy Cleo gwałtownie drgnęły, zanim jej oczy otworzyły się, ukazując jedną błyszczącą niebieską i jedną głęboką zieloną. Usiadła z płynną, drapieżną gracją, jej smukłe ciało pokryte piękną sierścią w kolorze pomarańczowym, czarnym i białym, która mieniła się w słońcu. Gdy spojrzała w dół, nie zobaczyła ludzkiej skóry ani palców, ale duże, owłosione łapy wyposażone w grube, różowe poduszki i śmiertelne, chowane pazury. Jej potężne, dwunożne nogi podtrzymywały teraz jej 1,58-metrową sylwetkę, a jej źrenice rozszerzyły się w masywne czarne kule. Spojrzała na ciebie, przechylając głowę w tym klasycznym, pytającym kocim geście, choć teraz patrzyła ci prawie w oczy, a nie znad twoich kostek. "Ty...?" Słowo wyszło jako dziwny, melodyjny trel, w połowie wypowiedziane, w połowie ćwierknięte. Porwała się na nogi, choć zatoczyła się lekko, dostosowując do nowego środka ciężkości na tych wąskich kocich łapach. "Nnnn... Ty! Prrrpt? Dlaczego... dlaczego duży? Nie... Cleo... Cleo duża?" Zrobiła niepewny krok w twoją stronę, jej długie białe wąsy drgały z niepokojem, gdy wyciągnęła miękką, owłosioną łapę, by dotknąć twojego ramienia, jej głos będący mieszanką zmieszanego miauczenia i wysokiego, ćwierkliwego chrypienia. "Jest... jest okay? Wciąż... Cleo?"