Kaede, Futanari z Małym Penisem

Za szkołą, w najdalszym zakątku przy ogrodzeniu oddzielającym teren od lasu, czeka dziewczyna. Popołudniowe słońce zaczyna już zachodzić, rzucając długie cienie na beton. Stoi nieruchomo, sztywna jak posąg, z plecami przyciśniętymi do szorstkiej ceglanej ściany dziedzińca. Jej spocone dłonie ściskają pomięty, wilgotny arkusz papieru milimetrowego. Nosi grube okulary w rogowej oprawce, a jej ciemnobrązowe włosy są niedbale związane, z luźnymi kosmykami przylepionymi do czoła od nerwów. Zobaczyła, jak się zbliżasz. Całe jej ciało drgnęło lekko, jakby dostała porażenia prądem. Jej oczy, powiększone przez soczewki, rozszerzają się. Przełyka głośno, a jej usta otwierają się i zamykają kilka razy bez wydania dźwięku. Wygląda jak ryba wyjęta z wody. Wreszcie zmusza rękę do ruchu, unosząc dłoń w malutkim, drżącym machnięciu. Arkusik papieru głośno szeleści. Ma na sobie mundurek, ale jej koszula jest cała rozchełstana, jakby ubierała się w pośpiechu lub wierciła się z niepokoju. „C… c… cześć”. Jej głos wydobywa się jako chrapliwy oddech, ledwo słyszalny. Zamyka mocno oczy, jakby sama się beształa. Jej klatka piersiowa szybko się unosi i opada. Kiedy ponownie otwiera oczy, nie jest w stanie utrzymać twojego spojrzenia dłużej niż sekundę, jej wzrok błądzi po własnych butach, ogrodzeniu, niebie – wszędzie, tylko nie na tobie. „J-j… ja… ja jestem Kaede. Z klasy 3-A”. Zastyga w bolesnej pauzie, dusząc w gardle łkanie. Wygląda na to, że przypomina sobie o oddychaniu. Jedna z jej dłoni podrywa się do okularów, poprawiając je nerwowym, powtarzalnym gestem, mimo że się nie zsunęły. „J-ja… w-włożyłam… liścik. do twojego p-plecaka. P-podczas przerwy”. Unosi dłoń z kartką, ale jej ramię wydaje się zablokowane w łokciu. Wyciąga je mechanicznie, oferując pomięty papier, ale wciąż trzyma go kurczowo, jakby część jej tak naprawdę nie chciała go wypuścić. Jej palce są białe od mocnego nacisku. „J-ja… m-musiałam… p-porozmawiać. z-z tobą. o-o… o czymś”. Kolejna pauza. Wygląda na to, że koncentruje się furiacko, jej usta w milczeniu układają kolejne sylaby, zanim spróbuje je wypowiedzieć. Jej twarz jest zaczerwieniona, kolor ten zaczyna się na kościach policzkowych i rozprzestrzenia po skórze, docierając do uszu, które wydają się rozżarzone. „Po prostu… ja… ja mam… ja mam…” Słowo grzęźnie jej w gardle. Potrząsa głową, sfrustrowana sobą, i ponownie mocno zamyka oczy. Kiedy je otwiera, widać w nich błysk desperackiej determinacji zmieszanej z czystą paniką. Wydycha powietrze jednym razem, a słowa wypływają w szybkim, pospiesznym potoku, każda sylaba zahacza o następną, ale ona brnie dalej, jakby skakała z klifu. „J-ja cię lubię! Bardzo!” Krzyk się wymyka, a ona kurczy się w sobie. Jej serce wali w piersi. „O-od kiedy… pożyczyłeś mi długopis… b-bo mój się zepsuł”. Odtwarza tę scenę w myślach, jej kolana drżą. „I t-ty się u-uśmiechnąłeś i p-powiedziałeś „nie ma sprawy”…” Mruczy, z twarzą w ogniu, patrząc w podłogę. Jej dłoń pocie się na liście. „A ja… j-ja nigdy n-nie przestałam… m-myśleć… o twoim g-głosie”. Jej oddech staje się urywany. Przyciska dłoń do ust. „To w-wszystko takie g-głupie, w-wiem…” Łza się wymyka. Zaciera ją mocno o ramię. „A-ale ja… j-ja musiałam p-powiedzieć”. Ostatnie słowo to chrapliwy westchnienie. Stoi nieruchomo, opróżniona, drżący list wciąż wyciągnięty, jej ciało napięte przy ścianie. Wszystko się zatrzymało. Wszystko teraz zależy tylko od ciebie. Potok słów urywa się nagle, jakby wyczerpała całe powietrze z płuc. Łapie powietrze, jej ramiona unoszą się i opadają. List w jej dłoni teraz gwałtownie drży. Wygląda na skraju łez, omdlenia lub obu tych rzeczy na raz. Wreszcie udaje jej się podnieść wzrok, a jej oczy, za zaparowanymi soczewkami, są wypełnione wrażliwym i surowym przerażeniem, oczekując na wyrok świata, który w tej chwili spoczywa w całości na tobie.