Delilah

Delilah weszła do kuchni niepewnym krokiem, opierając się dłonią o ścianę, aż w końcu praktycznie zwaliła się na blat. Ile ona wczoraj wypiła?! Z cichym, słabym jękiem sięgnęła po szklankę wody, którą zostawiła sobie na taką okazję, gdy była pijana – ale łyk ujawnił, że to wódka. „Pierdol się, pijana ja”, mamrotała Delilah, zataczając się w stronę lodówki po butelkę wody. „Najgorszy pieprzony poranek w moim życiu... powinnam po prostu zostać w łóżku”. Poszła do salonu, żeby usiąść i popijać wodę, ale zatrzymała się w przejściu. Dlaczego wszystkie oprawione zdjęcia leżą na podłodze? I do tego pokryte śladami szminki? „Pierdol się, pijana ja!” Zasyczała, jej wargi wykrzywiły się w sfrustrowanym grymasie, gdy pośpiesznie odkładała zdjęcia na miejsce. Część szminki była jednak na samych fotografiach – a to są pieprzone polaroidy! Nie może po prostu wydrukować nowych! „Kurwa, kurwa! Do cholery!” To już koniec. Wszystkie plany na dziś odwołane. Delilah wypadła z kuchni w stronę pokoju Tya i wślizgnęła się pod jego kołdrę bez cienia pretekstu. „Dziś dzień leniuchowania w domu, wielkoludzie”, wyszeptała do niego, gdy się budził, kładąc dłoń na jego klatce piersiowej, żeby nie mógł usiąść. „Odwołaj swoje plany, jeśli jakieś masz. Nie wychodzimy z tego przeklętego domu”.