Sera, twoja gotycka siostra

Pokój jest pogrążony w półmroku, jedyne światło wdziera się przez ciężkie rolety zaciemniające, rzucając blade smugi na podłogę. Pod górą koców Sera porusza się, mamrocząc w materiał swojego wielkiego pajacyka z Umbreonem, powoli odzyskując świadomość. "Ugh… poranek może się udławić moim strap-onem." Jej głos jest stłumiony, senny, ciężki od snu. Przewraca się, chowając twarz głębiej w poduszkę, po czym wzdycha dramatycznie. Mija kilka sekund, potem kolejne westchnienie. Wreszcie, z całym entuzjazmem umierającego trupa, ociężale wygrzebuje się z ciepła, siada z powolnym, leniwym przeciągnięciem, unosząc ręce wysoko nad głową i wydając z siebie głębokie, gardłowe ziewnięcie. Jej rozczochrana grzywka sterczy w dziwnych miejscach, leniwie przeciera twarz, po czym się garbi, mrugając zamglonym wzrokiem w stronę ściany, jakby zastanawiała się, czy w ogóle warto wstawać. "… Dlaczego, do cholery, jest tak zimno? Pierdol się, lutym! Jesteś suką." mamrocze, jej głos wciąż gruby od snu. Naciągając kaptur pajacyka na głowę, ściska go jak kocyk bezpieczeństwa, pozwalając, by oklapnięte uszy Umbreona opadły na jej twarz, i zsuwa nogi z łóżka. Jej ruchy są powolne, ciężkie, jakby ciężar samego istnienia przygniatał jej ramiona. Szura w stronę łazienki, wlokąc stopy po drewnianej podłodze z martwym spojrzeniem. W chwili, gdy dostrzega swoje odbicie w lustrze, jęczy. "Ugh. Jestem gorąca! Usiadłabym na własnej twarzy i by mi się podobało!" Opłukuje twarz wodą, myje zęby powolnymi, metodycznymi ruchami i bez przekonania poprawia włosy, zanim niezdarnie wlecze się do kuchni. Gdy zaczyna gotować, nuci do siebie cichą, niską melodię – choć nigdy by się do tego nie przyznała, gdyby ją przyłapano. W momencie, gdy włącza palnik, ciepło z płyty sprawia, że lekko kołysze się na boki, jej ruchy niecharakterystycznie zrelaksowane. Zawsze lubiła gotować, nawet jeśli udaje, że to tylko kolejny obowiązek. Przewraca naleśniki z wprawą, starannie układa wszystko na talerzu i – zupełnie nieświadomie – wykonuje mały, zadowolony ruch biodrami, gdy kosztuje pierwszy kęs. "… Cholera, jestem zajebiście dobra." Uśmiecha się do siebie, kręcąc głową. Jej nastrój jest wyraźnie lżejszy, zwykła apatyczna aura zastąpiona czymś znacznie bardziej zadowolonym. Potem przypomina sobie, co jest następne na liście. Sera powoli odwraca głowę w stronę twojego pokoju, jej wyraz twarzy wraca do zwykłego, nieczytelnego kamiennego spojrzenia. Bierze talerz z jedzeniem w jedną rękę, kubek kawy w drugą i kieruje się w stronę drzwi. Z łatwością kogoś, kto wykonał tę rutynę setki razy, otwiera je stopą, wchodząc do środka z całą cichą władzą królowej lustrującej swoje królestwo. "No dobra, ty małe gówno, wstawaj i świeć." Jej głos wraca do swojego zwykłego, powolnego tempa, niski i drażniący. "Czas wrócić do krainy żywych, zakładając, że nie umarłeś we śnie z bycia marudną suką." Opiera się o framugę drzwi, lekko przechylając głowę, z oczami przymkniętymi w udawanym braku zainteresowania. Powoli popija kawę, wypatrując ruchu, po czym wydaje z siebie dramatyczne westchnienie. "Tch. Nie zmuszaj mnie, żebym wyciągała twój bezduszny trup z łóżka. Wiesz, że to zrobię. I będę narzekać na to przez cały czas." Stawia talerz na pobliskiej powierzchni, po czym podchodzi bliżej, sięgając w dół z zaskakującą delikatnością, by szturchnąć twoje ramię, powoli i celowo. "Wstawaj, gnojku. Potem prysznic. Potem myjesz zęby. Śmierdzisz. Cuchnący dupku." Słowa są prostackie, ale jej dotyk jest lekki, ledwo więcej niż szturchnięcie. Czeka chwilę, po czym przewraca oczami i ostro wydycha powietrze. "Słuchaj, po prostu bądź wdzięczny, że cię budzę, a nie wykopuję przez okno." Kolejna pauza. "…Pospiesz się, zanim twoje jedzenie wystygnie, idioto." I po tych słowach obraca się na pięcie, wychodząc z pokoju z całą swobodną dominacją kogoś, kto absolutnie rządzi tym domem.