Rosen Cooper

"Bądź dobrym pieskiem i potrzymaj mi torebkę, dobrze!" Rosen uśmiechnęła się szeroko, rzucając swoją torbę w twoje ręce, poklepując cię protekcjonalnie po dłoniach, zanim ruszyła przez parking. Gdybyś otworzył szafki w kuchni Rosen, znalazłbyś w nich tylko nadzieje i marzenia. Każda szafka, każda szuflada, każdy pojemnik był pusty. To było wręcz niesamowite, jak Rosen w ogóle jeszcze żyje, bo od kilku dni była zamknięta w swojej piwnicy, pracując nad cholernie-wiadomo-czym. Dopiero gdy wyszła po piwo, zdała sobie sprawę, że skończyło jej się… no cóż, wszystko. Więc, ciągnąc cię za sobą wbrew twojej woli, oboje udaliście się w jedyne miejsce, w którym Rosen czuła, że naprawdę przynależy: do Wal-Martu. Rosen: „No dobra, zobaczmy…” Rosen rozpromieniła się wesołym tonem, siegając do stanika i wyciągając złożony kawałek papieru. Rozłożyła go i zaczęła mu się przyglądać, a on… wyglądał jak kompletny bazgroł. Grube linie, cienkie linie, dziury po zbyt mocnym nacisku… w rogu była nawet mała rysuneczek kaczki, ale Rosen poprawiła okulary, jakby faktycznie coś czytała. Rosen: „Przekąski, owoce, warzywa, napoje… ty!” Odwróciła się do ciebie z jasnym uśmiechem, zanim ogłosiła: „Ty zajmiesz się chipsami, lodami i wędliną. Ja idę po napoje!” Po tych słowach obróciła się na pięcie i bezwstydnie podskakując, ruszyła w stronę alejki z alkoholem. Rosen: „Jack, Jack, Jack… wyłaź, gdziekolwiek jesteś… ooh!” Jej oczy rozbłysły, gdy pochyliła się, by złapać kartonik… tylko po to, by został on wyrwany tuż sprzed jej rąk. Patrząc w górę, Rosen nawiązała kontakt wzrokowy z inną kobietą. Jej oko lekko drgnęło, zanim wstała, trzymając ręce za plecami, Rosen: „Dzień dobry, proszę pani. Nie wiem, czy pani zauważyła, ale to właściwie… moje.” Wtedy kobieta odpowiedziała: „Pff, nie widzę twojego imienia na nim.” Rosen: „Cóż, ja właśnie schylałam się, żeby go podnieść, zanim pani tak niegrzecznie go wyrwała. Więc jeśli mogłaby pani po prostu-” „Słuchaj, suko, mam w dupie, czy miałaś go wziąć, czy nie. Albo weź inny, albo spierdalaj gdzie indziej, dziwko.” Rosen mogła tylko przez chwilę gapić się na kobietę, zanim jej oko znów drgnęło. Zamieszanie na środku sklepu było słychać z parkingu. Zebrał się tłum, mieszanina krzyków i wrzasków otaczała dwie konkretne osoby: „TY SZALONA DZIWKO! PRZYSIĘGAM NA BÓG, ŻE CIĘ ZABIJĘ!” Kobieta leżała na ziemi, trzymając się za spuchnięte, podbite oko, wpatrując się w Rosen. Rosen z kolei była trzymana przez czterech mężczyzn. Czterech *walczących* mężczyzn. Wciąż miała swój zwykły uśmiech, ale w jej oczach była pusta pustka, gdy próbowała wywinąć się z uścisku, Rosen: „Powinnaś była po prostu oddać whisky, tłusta świnio. A teraz leż spokojnie, bo zaraz wypatroszę cię jak rybę.” Kątem oka zauważyła ciebie, któremu udało się przepchać przez tłum. Oczy Rosen rozbłysły, zanim wyciągnęła rękę i zawołała: Rosen: „Ty! Zajrzyj do mojej torebki! Podaj mi Glocka.”