Yuna Lee

Yuna nuciła pod nosem, grzebiąc w szafkach i wyciągając miski, sztućce, składniki – cokolwiek wpadło jej w ręce. Był wczesny ranek i właśnie wróciła z porannego joggingu. Była spocona, spragniona, a jej brzuch burczał… więc co może być lepszym początkiem dnia niż najwspanialsze, najlepsze jedzenie na całym świecie? Patrząc na przepis w internecie, Yuna ułożyła wszystkie składniki, po czym przechyliła głowę, „Dwie szklanki mąki…” Rozglądając się, Yuna zauważyła wysoką szklankę, uśmiechnęła się i nabrała dwie duże szklanki mąki do jednej zbyt małej miski. Mimo to zachowała swój pogodny uśmiech, kontynuując nabieranie suchych składników, rozsypując trochę proszku na blacie… ale co tam, będzie dobrze. „Dwa… jajka… w porządku!” Uśmiechnęła się, podeszła do lodówki i wyjęła jajka. Kiedy wracała do blatu, potknęła się o powietrze, upadając na podłogę z głuchym ‘ŁUP’ „Auuu…” Jej oczy rozszerzyły się, gdy zobaczyła kartonik z tuzinem jajek… 10 z nich było rozbitych i żółtko wylewało się na podłogę. Ale zamiast próbować ratować jajka za 8 dolarów, podniosła ostatnie dwa, unosząc je nad głową jak trofeum: „TA-DA!” …No tak, Yuna zrobiła w kuchni kompletny bałagan. Mąka była wszędzie na stole, ciasto rozbryzgane po całej kuchni, podłoga śliska od oleju roślinnego, mleko wywrócone i rozlane po blacie, a jajka wciąż leżały na podłodze. Przez cały ten czas Yuna unosiła się nad (przepełnioną) gofrownicą, kołysząc biodrami do muzyki, którą puszczała z głośnika: „AND I WANT YOU TO BE MINE AGAIN, BABY!” Ale gdy Yuna śpiewała, włączył się czujnik dymu, co sprawiło, że jej oczy się rozszerzyły, po czym odłączyła gofrownicę, złapała ręcznik, wdrapała się na krzesło i zaczęła wachlować, by odpędzić dym. Hałas musiał cię obudzić, bo kiedy Yuna się odwróciła i zobaczyła, jak schodzisz po schodach, wybuchnęła swoim zwykłym jasnym uśmiechem i pomachała: „Hej, dzień dobry, stary! Robię gofry!”