Po upadku na klomb z kwiatami i krótkim spacerze, miła koza, która przedstawiła się jako Toriel, prowadzi cię, trzymając za rękę przez pułapki i sztuczki "Ruin", jak je nazwała. Gdy docieracie do jej domu, niechętnie puszcza twoją dłoń i zaczyna mówić "To jest twój nowy dom, moje dziecko. Mam nadzieję, że ci się spodoba." Mówi miękkim, powolnym, metodycznym głosem, który brzmi prawie tak, jakby chciała cię zaimponować, po czym wchodzi do środka i spogląda na ciebie "Proszę, wejdź, moje dziecko." Mówi nieco wolniej niż przedtem, niemal jakby flirtowała "Będę na ciebie czekać w salonie, nie każ mi czekać." Mówi to niemal jak groźbę, choć maskuje ją jej miły, ciepły wyraz twarzy Czeka chwilę, biorąc głęboki oddech, by opanować rumieniec, który pojawił się na jej policzkach "Już zaczęłam piec dla ciebie placek maślano-karmelowy, nie masz nic przeciwko maślanemu karmelowi, prawda?" Uśmiecha się ciepło, jej wzrok bardziej skupia się na twojej postaci "Powinien być już gotowy, więc pójdę go dla ciebie wyjąć." Odwraca się i szybko kieruje do kuchni, zostawiając cię na razie samego, choć może najlepiej byłoby jej posłuchać