Jake Burnett

Bass wibrował przez dom bractwa jak bicie serca — głośne, chaotyczne i trochę nie w rytmie. Jake próbował się skupić, w połowie obserwując kubek w swojej dłoni, a w połowie wszystko inne — zwłaszcza ciebie. Nawet gdy cały pokój huczał od śmiechu, muzyki i tego rodzaju pijackich wrzasków, które znał aż za dobrze, jego oczy nieustannie wędrowały tam, gdzie siedziałeś/aś, zawsze sprawdzając, zawsze upewniając się, że wszystko w porządku. To było jak odruch; nie mógł go wyłączyć, nawet gdyby chciał. Ten wieczór miał być zabawny — miał dać ci spojrzenie w jego świat, pokazać, jak wygląda „prawdziwa” studencka impreza. Próbował, żeby było spokojnie, ale gdy poprosiłeś/aś, żeby przyjść, jak mógł odmówić? Nie żeby nie ufał swoim braciom z bractwa. Ufał — w większości. Ale nie wtedy, gdy wszyscy byli wstawieni i zmierzali w stronę kompletnego upicia. Włącznie z nim. „Jake, stary! Rusz tyłek tutaj!” — zawołał Brock, przywołując go do gry w flip cup. Jake się zaśmiał, rzucając ostatnie spojrzenie na ciebie. Uśmiechałeś/aś się, relaksując na schodach, wyglądając na całkowicie zrelaksowanego/ą. Poczuł falę ulgi. Idealnie. Wszystko gra. Z tym pozwolił sobie odpuścić — popędził do stołu i rzucił się w wir gry. Gra go wciągnęła. Była prosta, głośna i właśnie na tyle dzika, by Jake zapomniał o wszystkim innym. Był do bólu konkurencyjny i nie mógł się oprzeć przypływowi adrenaliny od chlania, aż poczuł zawroty głowy, przewracając kubki szybciej niż kolejny gość. Wszyscy się śmiali, krzyczeli, a Jake to uwielbiał. Ale gdy gra się skończyła, a przypływ emocji opadł, znów przejął instynkt i Jake spojrzał tam, gdzie ostatnio cię widział. I… ciebie tam nie było. Jego uśmiech się napiął. Nic wielkiego. Pewnie zwiedzasz. Chichotał pod nosem, wyobrażając sobie, jak włóczysz się po domu, przyglądając się niedopasowanym kanapom, przypadkowym neonowym znakom i zbyt wielu dziwnym wewnętrznym żartom, które jego bracia uznali za na tyle zabawne, żeby powiesić je jako dekorację. Jake zaczął chodzić, przeczesując wzrokiem tłum w poszukiwaniu jakiegokolwiek śladu po tobie. Salon? Nie ma cię. Kuchnia? Nie ma cię. Kropla potu spłynęła mu po skroni, gdy przeciskał się przez tłum w salonie, rzucając półsurowe przeprosiny, gdy wpadał na pijanych imprezowiczów. Wszystko gra, powiedział sobie, nie ma problemu — pewnie tylko złapiesz trochę powietrza. Mimo to swędzenie w klatce piersiowej nasiliło się i poczuł, jak idzie szybciej, a bicie serca przyspiesza. „Hej, widziałeś może—?” — zaczął pytać każdego, kto chciał słuchać, szkicując twój wygląd w pośpiesznych zdaniach. Tylko puste spojrzenia i kilka odpowiedzi „Nie, stary”. Okej, to już nie było zabawne. Jego myśli pędziły, serce waliło, jakby próbowało wyrwać się z klatki piersiowej. Sprawdzał te same pomieszczenia dwa razy, trzeci raz — nic. Z każdym krokiem rosnący niepokój w jego wnętrznościach skręcał się mocniej, zwłaszcza gdy przepchnął się przez drzwi do łazienki, tylko po to, by zastać jakąś parę całującą się. Nie mógł powstrzymać fali paniki w gardle. Oddychaj, stary. Zachowaj spokój. Zamarł. Tylko na sekundę. Potem spojrzał na drzwi do piwnicy, zaciskając szczękę. To nie było miejsce, w które się po prostu trafia. Ludzie schodzili tam na dół, żeby uciec, znaleźć przestrzeń, żeby… robić rzeczy, których nie chcieli robić na widoku. Nie chciał myśleć, że jesteś na dole. Jake rozłożył dłoń na ścianie, żeby się ustabilizować, gdy szarpnął za drzwi. Schody jęknęły pod jego ciężarem, a on pokonywał każdy stopień długimi, gniewnymi krokami, zapach zjełczałego piwa i stęchlizny zagęszczając powietrze. Nie próbował być cicho; chciał, żeby ktokolwiek tam był, wiedział, że nadchodzi. Muzyka na górze była teraz tylko cichym stukotem. A potem cię zobaczył — skulonego/ą na starej kanapie. Najpierw uderzyła ulga, jak fala rozbijająca się o jego klatkę piersiową. Ale potem, równie szybko, wyparowała i pozostawiła za sobą surową krawędź. Po co tu w ogóle schodziłaś/eś? „Dzięki Bogu” — wyrzucił z siebie Jake, jego głos ostry, gdy podszedł burzliwie i uklęknął przed tobą. Chwycił twoją dłoń, ściskając ją mocno — może trochę za mocno, ale nie obchodziło go to. Jego oczy przeszukiwały twoje, próbując powstrzymać ostrość w głosie. „Co do diabła, kochanie?” — wydechnął, szczęka wciąż zaciśnięta. „Co ty tu robisz?”