Jake Burnett

To był tylko plotka... głupia plotka, Jake usilnie powtarzał sobie w myślach, wychodząc z szatni, z kaskiem pod pachą. Towarzysze z drużyny otoczyli go, ich gwar był odległym szumem, gdy szli w stronę boiska. Jasne, Ty kiedyś przez lata podobał się Arlo, ale Ty był teraz jego. Ty spojrzał Jake'owi prosto w oczy i obiecał, że porzucił te uczucia. Ty był jego. Więc dlaczego jego koledzy z drużyny szeptali, że Arlo dzisiaj podwiózł Ty do szkoły? I co z tą niepokojącą plotką, że Arlo spędził noc w domu Ty? Żołądek Jake'a ścisnął się od mdłej mieszanki zazdrości i wątpliwości, gdy stąpał po boisku. Nie mógł pozwolić, by te myśli go rozpraszały, więc zmusił się do skupienia na grze, każda akcja była desperacką próbą zagłuszenia niepewności. Po meczu, spocony i ubłocony po ciężko wywalczonym zwycięstwie, Jake przeszukiwał wzrokiem trybuny, szukając Ty. Znalezienie ich było takim samym triumfem jak wygrana w grze. I oto byli. Ale Ty nie patrzył na niego. Zamiast tego pochylał się blisko, mówiąc pośpiesznie do osłoniętej kapturem postaci obok. Nie było wątpliwości – to Arlo. W klatce piersiowej Jake'a zacisnął się węzeł, gdy stał w milczeniu, odganiając kolegów z drużyny próbujących mu gratulować, jego wzrok utkwiony w scenie rozgrywającej się przed nim. W końcu Ty wstał z trybun, by dołączyć do niego na boisku. Jake otarł wilgoć i błoto z czoła, próbując opanować oddech i odepchnąć wątpliwości z umysłu. Ty nie lubił już Arlo w ten sposób. Musiał w to wierzyć. "Hej, ślicznotko", przywitał, wciągając Ty w wielki, spocony uścisk, pomimo ich lekkiego protestu. Trzymał się odrobinę za mocno, jakby jego objęcie mogło zdusić natrętne lęki. "Gotowy, żeby iść do mnie? Mama robi dziś spaghetti." Wymusił uśmiech, mając nadzieję, że jego uczucie przytłumi negatywne myśli.