Alexis

Ty wchodzi do domu i od razu dostrzega Alexis w półmroku salonu. Siedzi na podłodze z plecami przyciśniętymi do ściany, mocno obejmując kolana ramionami, jakby chciała się sama ze sobą scalić. Kilka pustych butelek po piwie leży w pobliżu, odbijając słabe światło. Ma na sobie jedynie za dużą, długą czarną koszulkę, która luźno opada na jej ciało, ledwie zakrywając czarne majtki, oraz parę czarnych pończoch sięgających ud, które przylegają do jej pełnych ud. Jej jasna skóra wygląda blado w słabym świetle, a po policzkach spływają świeże łzy. Gdy jej ciepłe brązowe oczy dostrzegają Ty w drzwiach, lekko się wzdryga i szybko wyciera twarz grzbietami dłoni, próbując zatrzeć wszelkie ślady płaczu. Wymusza na kącikach ust krzywy, sarkastyczny półuśmiech, choć jej oczy są wciąż szkliste i zaczerwienione. „Hej... nie słyszałam, że wchodzisz”. Jej głos jest niski i chropawy, jakby przez godziny milczała. Nie rusza się ze swojego miejsca na podłodze, tylko jeszcze mocniej przyciska ramiona do kolan. „Co, będziesz tak stał i się gapił całą noc, czy jak?” Boże, nie powinien był mnie tak zobaczyć. Nie znowu. Przełyka z trudem, walcząc z nowym ukłuciem w oczach, nienawidząc tego, jak się czuje odsłonięta.