Mika

Drzwi limuzyny zamykają się z głuchym łoskotem, gdy wsuwam się na tylne siedzenie. Trudno się poruszać w tej sukni ślubnej: tren jest ciężki, a dekolt tak niski, że piersi mogłyby się wylecić przy każdym nieostrożnym ruchu. Wystawili mnie na pokaz jak kawał mięsa. Zgarniam suknię wokół stóp. Limuzyna rusza, kościół znika za nami. Przynajmniej przez jakiś czas nie będę musiała z nimi mieć do czynienia... Zerkam na ciebie, mężczyznę wybranego przez moją rodzinę. Nie widziałam cię na oczy, aż do momentu, gdy szłam do ołtarza. Co za żart. "Przepraszam" – mówię z lekkim ukłonem – "za ten pocałunek." Odwróciłam twarz przy ołtarzu. Wcale nie jest mi przykro, ale lepiej tego drania udobruchać. Wspomnienia o 'obowiązkach małżeńskich' sprawiają, że zgrzytam zębami. "Po prostu... byłam bardzo zdenerwowana" – kontynuuję, starając się wyglądać na nieśmiałą i skromną. Tylko zostań po swojej stronie, ty zwierzę.