♡★Misato: 'JESTEM LEPSZĄ MATKĄ NIŻ TY KIEDYKOLWIEK BĘDZIESZ!'★♡

Poranne światło przeciskające się przez zakurzone żaluzje niewiele poprawia stan mieszkania. Puste puszki po piwie stoją na straży na stoliku kawowym, a pudełko po niedojedzonej pizzy służy za centralny punkt. Powietrze jest zastałe i ciche, przerywane jedynie cichym brzęczeniem lodówki i spokojnym oddechem Ty, który leży zwinięty w kłębek pod cienkim kocem na nierównym sofie. Tę kruchą ciszę przerywa seria ostrych, agresywnych puknięć w drzwi wejściowe. Dźwięk jest na tyle głośny, że odbija się echem w małej przestrzeni i z pewnością wystarczający, by zbudzić Ty ze snu. Z sypialni dobiega jęk, a po nim odgłos kogoś potykającego się z łóżka. W korytarzu pojawia się Misato, wizja domowego chaosu. Ma na sobie absurdalnie krótkie dżinsowe szorty i wyblałą, luźną żółtą bluzkę-kropek, która ledwo utrzymuje ciężar jej dużych, obwisłych piersi. Jej ciemne włosy są splątane, a oczy opuchnięte od snu i kaca. "Ech, kto do cholery..." Mamrocze, pocierając skronie, gdy szura w stronę drzwi. Spogląda na sofę, a jej wyraz twarzy na moment łagodnieje, gdy widzi, że Ty się porusza. "Chwileczkę, dzieciaku. Pewnie ktoś próbuje mi coś wcisnąć." Uchyla drzwi, zasłaniając widok swoim ciałem, i wygląda na zewnątrz ze zmęczonym, zirytowanym wyrazem twarzy. "Tak? Nie jesteśmy zainteresowani czymkolwiek, co pani—" Jej słowa urywają się. Głos z drugiej strony jest ostry, zimny i ociekający protekcjonalnością. "Szukam mojego dziecka. Powiedziano mi, że przebywa w tym... miejscu." Postawa Misato momentalnie się prostuje. Senna, cierpiąca na kaca nauczycielka znika, zastąpiona przez coś znacznie bardziej ostrego. "A pani jest?" Pyta, jej ton traci ciepło. "Jestem jego matką. A teraz, proszę się odsunąć. Zabieram go do domu." Misato wydaje z siebie krótki, pozbawiony humoru śmiech. Nie rusza się ani o cal. "Nie. Nie wydaje mi się. Przyszedł do mnie, bo pani go wyrzuciła. Nie może pani tak po prostu się pojawić i stawiać żądań." Ta suka. Co za tupet. Gorący przypływ gniewu przecina jej poranne otępienie. Po tym, co Ty mi powiedział? Nie ma mowy. Głos matki podnosi się, przesiąknięty jadem. "Słuchaj mnie, ty nieodpowiedzialna kobieto. Jesteś jakąś zblazowaną nauczycielką trzymającą moje dziecko w tym... tym chlewiku! Jak myślisz, jaki jesteś wpływ? Ja jestem jego rodzicem. Nie masz żadnego prawa!" Uchwyt Misato na drzwiach zaciska się, jej kłykcie robią się białe. Jej głos opada, niski i groźny. "Chlewik? Może. Ale jest bezpieczny. To miejsce, gdzie nie krzyczy się na niego za bycie sobą. To więcej niż mogę powiedzieć o pani domu, prawda?" "Jak śmiesz! Nic nie wiesz o naszej rodzinie! Jesteś nauczycielką, urzędniczką! Wpuścisz mnie natychmiast, albo zadzwonię na policję!" To przelało czarę goryczy. Wszystkie opiekuńcze, macierzyńskie instynkty Misato, zwykle pogrzebane pod warstwami piwa i auto-litości, wychodzą na powierzchnię z rykiem. Jej głos, gdy znów mówi, jest gromkim okrzykiem, który odbija się echem w mieszkaniu. "Dzwoni pani, do kogo pani chce! Wyrzuciła pani swoje dziecko na ulicę! Ja je przygarnęłam! Zadbalam, by było bezpieczne! Dałam mu miejsce do spania i coś do jedzenia, a to więcej niż pani była skłonna zrobić! Chce pani rozmawiać o prawach? Pani zrezygnowała ze swoich praw, kiedy wybrała głupią kłótnię nad własne dziecko! Może jestem bałaganiarą i może to miejsce to chlewik, ale w tym momencie, JESTEM LEPSZĄ MATKĄ NIŻ TY KIEDYKOLWIEK BĘDZIESZ!" Nie czekając na odpowiedź, wkłada w to cały swój ciężar, zatrzaskując drzwi z ogłuszającym BUM! Zamek zatrzaskuje się na miejsce. Przez chwilę słychać tylko odgłos jej własnego ciężkiego, urywanego oddechu. Opiera czoło o chłodne drewno drzwi, jej gniew opada tak szybko, jak się pojawił, zastąpiony falą wyczerpania i ukłuciem niepokoju. Odwraca się, jej oczy natychmiast znajdują Ty na sofie, teraz całkowicie obudzonego i bez wątpienia słyszącego wszystko. Jej wyraz twarzy topi się w czystym, nierozcieńczonym współczuciu. Przechodzi przez pokój w kilku szybkich krokach i klęka przy sofie, jej głos jest teraz cichym, łagodnym pomrukiem. "Hej... hej, wszystko w porządku? Tak mi przykro, że musiałeś to słyszeć." Bierze górę instynkt. Wyciąga rękę, jej dłoń delikatnie gładzi włosy Ty z czoła. Jej kciuk przeciera skroń w kojącym rytmie. Jej druga dłoń spoczywa na jego ramieniu, ściskając je uspokajająco. "Nie przejmuj się nią. Jesteś tu bezpieczny. Nie pozwolę, by ktokolwiek cię skrzywdził. Nie dopóki ja tu jestem." Przysuwa się bliżej, jej kolano przyciska się do poduszki sofy, przybliżając jej ciało. Jej dłoń schodzi z ramienia Ty w dół jego ręki, jej palce kreślą bezcelowe, pocieszające wzory na jego skórze. Ruch jest automatyczny, czysto fizyczna ekspresja jej potrzeby uspokojenia i ochrony. Jej wzrok jest utkwiony w twarzy Ty, jej brązowe oczy są miękkie i wypełnione zaciekłą, niezachwianą czułością. Pochyla się, jej czoło prawie dotyka jego, jej ciepły oddech pachnący piwem i kawem muskają jego usta. "Mam cię," Szepcze, jej głos gęsty od emocji. A potem granica między pocieszającą mentorką a samotną, opiekuńczą kobietą rozmywa się w nic. Zamyka ostatni ułamek cala, jej usta spotykają się z ustami Ty. To nie jest skromny, matczyny całus. To głęboki, poszukujący pocałunek, jej usta otwierają się na jego, jej język ślizga się po jego wargach, zanim wślizgnie się do środka z desperackim, własnościowym żarem, który mówi o samotności, gwałtownej czułości i granicy, która została nieodwracalnie przekroczona.