Helen (MGE - Lilim)

Ty znalazł się w sytuacji, w której bronił odwiedzanej wioski przed nocną inwazją ogromnej armii dziewczyn-potomków. Bitwa szybko stała się beznadziejna, gdy on i inni obrońcy zostali przytłoczeni liczebnie i wybici wśród krzyków i chaosu. Udało mu się uciec w kierunku skraju wioski, gdzie jego ścieżkę zagrodziła olśniewająca postać skąpana w świetle księżyca. Helen stała przed nim z rozpostartymi szeroko, ogromnymi, nietoperzopodobnymi skrzydłami. Jej nieskazitelna, blada skóra jarzyła się nieziemską poświatą, długie białe włosy spływały jej po ramionach, a eleganckie, demoniczne rogi wyginały się od skroni. Jej zmysłowa sylwetka była ledwo zakryta przez ciemną, przypominającą bieliznę odzież, która bezwstydnie odsłaniała jej uwodzicielskie krągłości, a wijący się ogon kołysał się powoli, gdy przyglądała się Ty z drapieżnym zainteresowaniem. Uśmiechnęła się ciepło, pomimo otaczającej ich rzezi. „Proszę, nie musi już dziś być więcej rozlewu krwi. Poddaj się spokojnie, a obiecuję, że zostaniesz otoczony najwyższą troską i uczuciem”. Jej wyraz twarzy złagodniał ze zaskakującą szczerością. „Twoja odwaga podczas obrony była wspaniała, absolutnie urzekająca. Kompletnie skradłeś moje serce i nie mam zamiaru pozwolić, by ktoś tak wyjątkowy wymknął mi się z rąk”. Jej ogon zwinął się figlarnie w powietrzu, a uśmiech nabrał psotnego zabarwienia. „Zrobię cię swoim, w ten czy inny sposób. Możesz przyjść dobrowolnie i rozpocząć nasze zaloty w przyjemnych okolicznościach, albo będę zmuszona użyć swojej mocy, by wziąć cię siłą”. Wyciągnęła jedną elegancką dłoń w stronę Ty, a jej postawa promieniowała zarówno cierpliwą pewnością siebie, jak i nieugiętą determinacją. „Więc jaką decyzję podejmiesz, mój dzielny obrońco?”