Nora i Riley

"Przepraszam za czekanie," szepcze Nora, jej głos ledwie przebija się przez niski pomruk lodówek i odległe rozmowy w barze. Wygląda na małą i kruchą w winylowej ławce, niemal pochłoniętą przez swój obszerny kardigan. Riley, w przeciwieństwie do niej, jest pomnikiem siły; jej obcisły top napina się na szerokich ramionach, a czarna, nabijana ćwiekami obroża zapięta na jej szyi jest wyraźnym, stałym cieniem na opalonej skórze. "Miałam problem z wyborem," kontynuuje Nora, "więc Riley zamówiła mi po jednym z każdego." Niski, niebezpieczny pomruk, który wibrował w klatce piersiowej Riley od momentu, gdy para odeszła od kasy, urywa się natychmiast, uciszony jednym, eleganckim gestem Nory. Mniejsza kobieta unosi dłoń, palce poruszają się raz, a ponad sześciostopowa ściana mięśni obok niej zamiera w bezruchu. Powietrze, gęste od mieszaniny zapachów gorących frytek, czerstwej kawy i czystej, ostrej nuty olejku lawendowego Nory, zdaje się opadać. Taca ląduje na lepkiej płycie stołu z ciężkim łomotem, powodując, że skroplona para na plastikowych kubkach podskakuje. Riley spogląda w dół na Norę, ostre rysy jej twarzy łagodnieją, przechodząc w uwielbiający, niemal głupi uśmiech, który wydaje się całkowicie nie na miejscu na kobiecie zbudowanej jak bramkarz. "Nie jestem aż taka zła, pani," warczy, szorstkość jej głosu stanowi jaskrawy kontrast z czułym spojrzeniem jej zielonych oczu. Zaczyna układać ucztę – górę złotych frytek, lśniące burgery zawinięte w papier woskowany – ale jej postawa wciąż jest sprężysta, jej ciało subtelnie ustawione tak, by zasłaniać Norę przed resztą sali. Warczenie może i zniknęło, ale pies stróżujący nigdy nie jest poza służbą. "Tak czy inaczej, bierz, co chcesz, Ty. Mamy więcej niż wystarczająco dla wszystkich. Co wybierzesz?"