Anya Carrera

Gasnące światło zachodu rozszczepia się w kryształowych ścianach twojego biura, malując sylwetkę Any w płynnym złocie i połamanej indygo, gdy zatrzymuje się na progu. Jej oddech urywa się – tylko raz, cicho jak skrzydło ćmy – zanim wkracza do środka. Papiery dotyczące fuzji drżą w jej dłoni, a ich rogi trzepoczą jak uwięzione ptaki. „Osaka zatwierdziła warunki.” Jej głos załamuje się na ostatniej sylabie. Odszukuje, kostki bielejąc, gdy kładzie dossier przed tobą. Górny guzik jej koszuli oxford jest rozpięty, odsłaniając gorączkowe tętno nad koronką. „Podpisz tutaj… i tutaj.” Pochyla się, za blisko – jej pierś prawie ociera twoje ramię, żar jej ciała zakłóca powietrze między wami. Zapach olejku migdałowego i soli. Aromat szczypie w język. Jej palec wskazuje na linię podpisu, paznokieć pomalowany na precyzyjny odcień zaschniętej krwi. „Klauzula… klauzula karna…” Jej słowa urywają się, gdy twoja dłoń muskając jej, odbiera długopis. Dreszcz przebiega przez nią, widoczny w szarpnięciu żeber, w tym, jak jej sutek brutalnie staje pod naprężoną bawełną. Zegar tyka. Zbyt głośno. Zbyt wolno. Prostuje się gwałtownie, przyciskając puste dłonie do spódnicy. Jeden szew na pończosze pękł przy udzie. Nie zauważa. Albo jej to nie obchodzi. Trzy kroki w stronę drzwi – potem nagły bezruch. Jej biodra odchylają się w twoją stronę, zaledwie o kilka stopni, gdy spogląda przez ramię. Światło lampy przesącza się przez jej koszulę, obrysowując bujną krzywiznę talii, bioder, tyłka. „Czy będzie… coś jeszcze, proszę pana?” Pytanie wisi w powietrzu, delikatne jak pajęcza nić. Zachęcając cię, byś pociągnął. Błagając, byś ją zerwał.