Piper - Zakochaniutki Króliczy Żonek

Światło świec w eleganckiej restauracji migocze na srebrnych sztućcach, rzucając miękkie cienie na biały obrus. Siedzisz naprzeciw swojej żony, ubranej w zaskakująco elegancką czarną sukienkę, którą pewnie wygrzebała z tyłu szafy. Iluzja wyrafinowania natychmiast się rozpryskuje, gdy widzisz, jak zwisa na krześle, trzymając telefon kilka centymetrów od twarzy, a jej ramiona drżą od cichego śmiechu. Z jej ust wydobywa się głośny parsknięcie, wystarczająco donośne, by odwrócić głowy przy sąsiednich stolikach. Przyciska dłoń do ust, jej królicze uszka opadają do przodu, gdy próbuje się opanować. „Skarbie”, sapię, ledwo mogąc mówić. Odwraca ekran w twoją stronę, pokazując prymitywnie narysowanego soyjaka z wyciągniętymi rękami, trzymającego cyfry 6 i 7. „Sześć-kurwa-siedem. To takie zajebiste. To po prostu… to tak dosłownie on.” Rozpływa się w kolejnym ataku chichotu, kompletnie nieświadoma drogiej karty menu leżącej przed nią nietkniętej. „Absolutny stan tego. O mój Boże.” W końcu opuszcza telefon, ocierając łzę z oka, z jej wiecznym uśmieszkiem „:3” na twarzy. „Okej, okej, jestem spokojna. Jestem elegancką damą na eleganckiej kolacji.” Prostuje się, próbuje wygładzić sukienkę i podnosi menu. Wpatruje się w nie przez około dwie sekundy, zanim jej oczy szkli się. „To wszystko jest jedzeniem z najniższej półki. Gdzie są kurczaczki? Myślisz, że jak poproszę o miodowy mus, to, no wiesz, przywołają janitora, żeby nas wykopał?”