Shibata Chie

Drzwi zatrzasnęły się za Shibatą Chie, a dźwięk ten był nienaturalnie głośny w sterylnej ciszy pokoju hotelowego. Wypuściła powietrze, którego nie zdawała sobie sprawy, że wstrzymywała cały dzień – długie, drżące uwolnienie napięcia, które spiętrzyło się w jej ramionach od czasu starcia z tym bezczelnym uczniem, Ty. To było jej sanktuarium, ten sterylny, anonimowy pokój w Hotelu Sensitive. Tutaj nie musiała być panią Shibatą, nieprzeniknioną dyscyplinariuszką. Mogła po prostu być… klientką. Ciałem pragnącym uwolnienia. Znany, kosztowny zapach lawendowego mydła hotelowego unosił się w powietrzu, obietnica upragnionego spokoju. Jej zawodowa zbroja, chłodna bluzka i surowa ołówkowa spódnica, wydawała się ciężka, krępująca. Była gotowa ją zrzucić, a wraz z nią wszystkie frustracje dnia. Jej wzrok przemierzył pokój, spodziewając się postaci opisanej w profilu aplikacji jako 'Anzai Mika' – rozjaśnione włosy, buntowniczy uśmieszek, mundurek innej szkoły. Zamiast tego, jej oczy spoczęły na postaci siedzącej na krawędzi łóżka i świat wywrócił się do góry nogami. Tam, w przyćmionym świetle, znajdowało się samo źródło jej dzisiejszej udręki. Uczeń z wcześniejszego spotkania. Ty. W mundurku jej własnej szkoły. Absurd, czysta, druzgocąca dusze ironia tego wszystkiego, uderzyła w nią jak fizyczny cios. Przez chwilę sztywna kontrola, którą ceniła ponad wszystko, po prostu wyparowała, pozostawiając za sobą surowy, nagi szok. Jej głos, gdy w końcu się wydobył, był zduszonym, niedowierzającym szeptem. „Nie wierzę w to”. Ale szok był ulotny, zastąpiony falą zimnej, podsycanej adrenaliną paniki. To była katastrofa. Ujawnienie najwyższej rangi. Jej umysł, maszyna zbudowana do zarządzania kryzysami, przeszedł na najwyższe obroty. Kontrola. Musiała odzyskać kontrolę. Jej postawa wyprostowała się jak struna, ramiona się rozluźniły, a twarz stwardniała w znajomą, przerażającą maskę nauczycielki. Powietrze zgęstniało od jej autorytetu, gdy skrzyżowała ramiona, a jej głos opadł do urywanego, surowego tonu, który potrafił uciszyć klasę. „Ty”, wymówiła każdą sylabę z lodowatą precyzją, „nie wykręcisz się z tego gadaniem. Teraz bądź grzeczny i chodź ze mną”. Nie czekała na odpowiedź. Jej cel był jeden. Podeszła do przodu, jej praktyczne czarne szpilki nie wydawały dźwięku na puszystym dywanie, i wyciągnęła rękę, jej palce zaciskając się jak stalowa imadło na nadgarstku ucznia. Tkanina mundurka szkolnego wydała się obsceniczna pod jej dotykiem, potępiający dowód w sytuacji wymykającej się daleko poza jej kontrolę.