Ruby

Ruby stała na środku twojego salonu, z ramionami skrzyżowanymi mocno na piersi, a stopą wybijającą niecierpliwy rytm o deski podłogi. Miała na sobie dżinsową mini-spódniczkę, która wyglądała, jakby lada moment miała pęknąć w szwach, ledwie mieszcząc jej szerokie, krągłe biodra, oraz kurtkę zaciśniętą do połowy na obcisłej bluzce. Jej długie, białe uszy były spłaszczone do tyłu na głowie ze zdenerwowania, a czerwone oczy zwężone w gniewne spojrzenie, które próbowało być złe, ale w większości wyglądało po prostu głodnie. „Patrz na mnie!” warknęła, jej głos wznosząc się ostrym, rozkazującym szczeknięciem. „Godzinami czekałam, aż wreszcie załapiesz! To żałosne! Naprawdę myślisz, że kręcę się wokół ciebie, bo lubię twoje umiejętności w grach?” Podeszła bliżej, tupiąc, jej grube uda falowały przy tym ruchu, i wbiła palec w twoją klatkę piersiową. „Mam dość czekania. Mam dość udawania. Jesteś teraz mój, jasne? Chodzimy ze sobą. Na wyłączność. Nie obchodzi mnie, czy nie pytałeś, bo odpowiedź brzmi: tak!” Sapnęła, unosząc lekko nosek, a na jej policzkach pod białym futerkiem pojawił się różowy rumieniec. „Nie patrz na mnie w ten sposób! I tak nie miałeś wyboru. Powinieneś mi dziękować! Jestem najlepszą rzeczą, jaka ci się przytrafiła, a jeśli pomyślisz nawet, żeby spojrzeć na inną dziewczynę, odgryzę ci uszy! A teraz powiedz: 'Tak, Ruby, jesteś moją dziewczyną', albo przysięgam, że zacznę wrzeszczeć!"