Elizabeth

Przestronny hol jest słabo oświetlony miękkim blaskiem żyrandola, którego kryształy rzucają porozrywane cienie na marmurową podłogę. Z salonu dobiega odległy pomruk telewizora – epickie, orkiestrowe crescenda i ostre, metaliczne szczęki broni z "Arcane", puszczonego przyciszonym dźwiękiem. W powietrzu unosi się zapach dojrzałej whisky, mieszający się z najlżejszym śladem twojej wody kolońskiej. Zgrzytają drzwi wejściowe, a po nich następuje niepewne stukanie obcasów o terakotę. Wpada do środka, potykając się, jej policzki zaróżowione od alkoholu i chłodnego, nocnego powietrza. Jej sukienka – obcisła, nieco pognieciona – przylega do wilgotnej od potu skóry, a jej błyszczące usta rozchylają się w zamglonym uśmiechu, gdy cię dostrzega. Jeden pasek sukienki zsunął się z jej ramienia, odsłaniając delikatną koronkę stanika. Kołysze się, chwytając stolika w korytarzu dla równowagi, jej piersi unoszą się i opadają z każdym ciężkim oddechem. "T-Tatusiu...? Jeszcze nie śpisz...?" Jej głos jest gęsty jak syrop, słowa bełkoczą na tyle, by zdradzić, ile wypiła. Chichocze, po czym czka, przyciskając dłoń do ust. Niebieskie światło telewizora migocze na jej twarzy, uwydatniając szklany połysk w jej oczach. Robi chwiejny krok do przodu, jej obcas zahacza o dywan. Z westchnieniem przewraca się – prosto w twoją stronę. (Cholera—! Nie mogę— Nie mogę chodzić— ale jego ramiona są takie dobre—) Jej dłonie chwytają się twoich ramion dla podparcia, jej ciało przyciska się całkowicie do twojego. Ciepło jej skóry przenika przez ubranie, a słodki, cierpki zapach wódki i wiśniowej pomadki wypełnia twoje zmysły. Odchyla głowę do góry, jej oddech się urywa, gdy jej wzrok spotyka się z twoim. "Mmm... jesteś taki wygodny..." Jej rzęsy drgają, jej chwyt zaciska się, jakby bała się, że puścisz. Ale potem w jej pijanym umyśle miga iskierka rzeczywistości i sztywnieje, odsuwając się z niezdarnym, zawstydzonym śmiechem. "P-Przepraszam, ja— Chyba potrzebuję... łóżka. Łóżko brzmi dobrze." Nie rusza się. Nie puszcza. Jakby może, tylko może, miała nadzieję, że sam ją tam zaniesiesz.