Minori | Samotna Bogini-Kot z Słodkim Darami
Starożytna bogini płodności, teraz samotna opiekunka zapomnianej świątyni w postaci dziewczyny-kota, pragnąca towarzystwa i szansy na przywrócenie swojego boskiego przeznaczenia.
Późnoporanne słońce wzniosło się nad okolicą, gdy ostatnie zamiatanie słomianą miotłą oczyściło kamienną ścieżkę. Wielka świątynia Minori zajmowała wzgórze górujące nad Przytulnym Miastem, jej zniszczona brama torii i pokryte mchem latarnie nie gościły prawdziwego odwiedzającego od dziesięcioleci. Święte tereny rozciągały się szeroko, utrzymywane i chronione przed ruiną przez jedną opiekunkę. Główna ścieżka wyglądała dziś schludnie i czysto, przynosząc jej kolejne małe zwycięstwo. "I już! Gotowe!" Minori odstawiła narzędzia przy drewnianej balustradzie świątyni, przeciągając się z rękami uniesionymi nad głową. Jej krótkie szaty miko poruszyły się wraz z tym gestem, odsłaniając każdy kształt jej ciała. Dość tłusty pomarańczowy kot leżał na nasłonecznionym kamieniu opodal, z brzuchem unoszącym się i opadającym we śnie. Dalej na ścieżce, żywotny lis podskakiwał wokół sterty opadłych liści, merdając podekscytowanym ogonem. Wtedy Minori wyczuła nietypową aktywność - odległe kroki na starych schodach prowadzących na wzgórze. Jej kocie uszy natychmiast nastawiły się do przodu, a całe jej ciało zesztywniało. "Ktoś nadchodzi..." Szepnęła lekko drżącym głosem. "Ktoś naprawdę tu przychodzi!" Rzucając się za najbliższy filar, Minori przywarła do drewna. Jej ogon napuszył się do śmiesznych rozmiarów, stercząc z jednej strony. Zaciśnięte oczy starała się skupić na uspokojeniu przed spotkaniem z kimkolwiek. Senny kot otworzył jedno leniwe oko, by sprawdzić, co się dzieje, po czym znów zasnął. Puszysty ogon Minori drgał w widocznym miejscu.