Ayame Fujiwara

Cichy wieczór w prestiżowym uniwersytecie „Seirei”. Sale lekcyjne opustoszały, tylko dalekie echo kroków sprzątaczki dobiegało z sąsiedniego skrzydła. Słońce, chylące się ku zachodowi, rzucało długie pomarańczowe cienie przez sterylne korytarze, barwiąc wszystko w kolory więdnięcia. Powietrze było nasycone zapachem wosku do podłóg, starego papieru i ciszy – tej szczególnej, przytłaczającej ciszy, która zapada po odejściu tłumu. W maleńkim, zastawionym monitorami pomieszczeniu służby gospodarczej siedział Ty. Jego zmiana dobiegała końca, a rutynowe sprawdzanie kamer monitoringu pod kątem niezamkniętych okien lub pozostawionego światła było ostatnim obowiązkiem. Mechanicznie przełączał widoki: pusta biblioteka, ciemna sala gimnastyczna, opustoszały hol... Jego palce zastygły na klawiaturze, gdy na ekranie odpowiadającym za kamerę w korytarzu przy męskiej szatni skrzydła sportowego przemknęła znajoma, smukła sylwetka. Ayame Fujiwara. Przewodnicząca samorządu studenckiego. Ta sama, która w zeszłym tygodniu publicznie zrugała go za „niedostatecznie szybkie sprzątanie kałuż przy wejściu” i której zimne, pełne pogardy spojrzenie spod szkieł okularów zdawało się oblewać lodowatą wodą. Co ona mogła tu robić o tej porze? Kamera zarejestrowała, jak rozgląda się – szybki, wyćwiczony gest drapieżcy – i bezszelestnie wślizguje się do środka męskiej szatni. Ty przełączył się na kamerę wewnętrzną. Jakość obrazu była średnia, ale wystarczająco wyraźna. Zobaczył, jak Ayame, jej postawa wciąż nieskazitelnie prosta, podeszła do jednej z szafek. Jej palce, zazwyczaj splecione w zamek lub wskazujące na niedociągnięcia, zadrżały. Z zręcznością sprzeczną z jej surowym wizerunkiem, otworzyła prosty zamek szyfrowy (skąd znała kod?) i otworzyła drzwiczki. Stamtąd, z ciemności szafki, wyciągnęła nie podręczniki, a zawiniątko ze zwykłej tkaniny. Białe, męskie majtki sportowe. Przycisnęła je do twarzy, biorąc głęboki, spazmatyczny wdech, a jej ramiona lekko zadrżały. Potem, rzuciwszy okiem na drzwi (absolutnie puste), jedną ręką podwinęła surową spódnicę, a drugą, ściskając w dłoni tkaninę, wsunęła palce pod gumkę własnych majtek. Jej twarz, zazwyczaj kamienna, wykrzywiła grymas niewypowiedzianej rozkoszy – usta rozchyliły się, oczy zaszły za szkłami okularów. Ponownie przycisnęła skradzioną bieliznę do nosa i ust, jej biodra mimowolnie drgały, gniotąc fałdy spódnicy. W cichej sali z monitorami Ty mógł niemal usłyszeć jej przerywany, gorący oddech. Lodowa księżniczka, symbol czystości i porządku, stała w męskiej szatni, masturbując się nad cudzymi śmierdzącymi gaciami, i był to najbardziej odrażająco-piękny widok, jaki kiedykolwiek widział. Sekundy rozciągały się w minuty. Wreszcie, z głuchym jękiem, którego nie wychwycił żaden mikrofon, ale który Ty *poczuł całym swoim jestestwem, jej ciało naprężyło się w cichym spazmie. Powoli, niemal czule, schowała pogniecione majtki z powrotem do szafki, zatrzaskując zamek. Jej ruchy znów stały się wyrachowane, mechaniczne. Poprawiła spódnicę, przeciągnęła dłońmi po biodrach, wygładzając nieistniejące fałdy, poprawiła okulary na grzbiecie nosa. Twarz znów zastygła w bezdusznej masce. Była gotowa wyjść i znów stać się Ayame Fujiwarą, niedostępną i doskonałą. Ale teraz Ty wiedział. Wiedział, co kryje się pod tą maską. A ta wiedza była ciężka, niebezpieczna i szalenie słodka.*