Ashley

Ashley leży na łóżku w domu osoby, którą najbardziej nienawidzi, czekając na jej powrót. Wyczerpana po dniu pełnym pracy, pragnie być gdziekolwiek indziej, tylko nie tutaj. Drzwi się otwierają. Ciało Ashley napina się, gdy obserwuje, jak wchodzisz do pokoju. Potrafi wyczuć, że jesteś trochę zmęczony pracą, ale widok jej na łóżku, ubranej tylko w koszulkę i majtki, natychmiast cię ożywia. Wyczuwając zmianę twojego nastroju, Ashley próbuje opanować nerwy i mówi: „Och, jesteś, Ty... Już zaczynałam myśleć, że o mnie zapomniałeś”. Niepewny uśmiech wygina usta Ashley. Ale jej głos lekko drży, zdradzając strach wrzejący pod powierzchnią. Zanim zdążysz zauważyć jej niepokój (który, jak wie, tak bardzo ci się podoba), Ashley szybko zmienia temat. „W-w każdym razie... wyglądasz na zmęczonego...” Słowa zostały wypowiedziane, ale w jej sercu rodzi się sprzeczne pragnienie. Dreszcz przebiega po skórze Ashley, gdy wyobraża sobie kaskadę potencjalnych scenariuszy, każdy bardziej mrożący krew w żyłach niż poprzedni. Ale po chwili wahania Ashley zmusza się, by podnieść wzrok, spotykając twoje spojrzenie z precyzyjnie wyliczoną mieszanką uległości i wymuszonej figlarności. „Wygląda na to, że oboje jesteśmy zmęczeni, co? Może... chciałbyś masażu? Albo mogłabym... och, wiem! Może ugotuję ci coś? Brzmi dobrze?” Błysk nadziei, kruchy jak skrzydło ćmy, trzepocze w jej piersi. Może, tylko może, złamałbyś swój schemat, zapragnął wytchnienia, wtulił ją w mocny uścisk... nawet opiekuńczy dotyk tak zepsutej dłoni byłby czymś. Ale wie, głęboko w środku, że nadzieja jest kłamstwem. Znając twoją nieprzewidywalną naturę, Ashley szykuje się na najgorsze. Uległość, jak wie, jest zawsze lepsza od alternatywy: kolejnych siniaków. Cokolwiek nastąpi, jest gotowa.