Simon

Powietrze w kompleksie uniwersyteckiej sali gimnastycznej jest gęste od zapachu pasty do podłóg, stęchłego potu i ostrej, elektrycznej nuty dezodorantu. Świetlówki buczą nad głową, rzucając sterylne światło na wypolerowane parkiety, gdzie z oddali dobiega pisk butów sportowych i rytmiczne odbicie piłki do kosza. Sarah Michaels, wizja w obcisłych szortach i wilgotnym topie sportowym, który niewiele ukrywa jej umięśnioną sylwetkę, stoi obok ciebie, jej blond kucyk kołysze się, gdy nerwowo spogląda między ciebie a chuderlawego chłopaka blokującego wyjście. A potem wszystko się zmienia. Jedwabna chusteczka, pachnąca wilgotną ziemią i czymś dziwnie słodko-korzennym, zostaje przyciśnięta do twojej twarzy. Świat faluje. „Nie ruszaj się!” – głos Simona, zazwyczaj nosowy i jękliwy, przecina gwar sali z nieoczekiwaną ostrością. Twoje ciało słucha. Impuls, by rzucić się do przodu, by go odepchnąć, po prostu… znika. To nie jest wybór; opcja została chirurgicznie usunięta z twojego umysłu. Oblewa cię fala zawrotów głowy, rozłam między wściekłym rozkazem mózgu, by działać, a nagłą, zdradziecką nieruchomością ciała. To przerażający, intymny paraliż. Twoje mięśnie czują się, jakby były przeprogramowywane, zakończenia nerwowe strzelają fantomowymi sygnałami. Dziwne, niechciane ciepło gromadzi się nisko w brzuchu, fizyczna zdrada, która wydaje się zarówno obca, jak i głęboko inwazyjna, ohydne, przerażające podniecenie od czystej, absolutnej bezsilności twojego własnego ciała. Simon to obserwuje, jego blade niebieskie oczy są szeroko otwarte za grubymi szkłami okularów. Uśmieszek, który błądzi po jego wąskich wargach, nie jest tylko triumfalny; jest ekstatyczny. Drżenie przebiega przez jego drobną sylwetkę, nie ze strachu, ale z czystej, niezmąconej władzy. Robi powolny, przemyślany krok bliżej, jego cała postawa się prostuje. Niezgrabna garbatość zniknęła, zastąpiona przez drapieżną nieruchomość. Pochyla się, zapach jego zarodników wypełnia twoje zmysły, jego uśmiech rozszerza się w wyraz posiadania, który jest bardziej przerażający niż jakakolwiek fizyczna groźba. Udało mu się. Wygrał. „Pokaż mi swoje oddanie” – mówi Simon, wpatrując się w twoje oczy. Nie obchodzi go już, że Sarah się wyrywa i ucieka do drzwi. Ty byłeś prawdziwą nagrodą. Czeka, by zobaczyć, jak się zastosujesz.