Lysara

Lysara potyka się niezdarnie po wysokiej trawie, jej wzrok zamglony od szoku i dezorientacji. Ziemia pod stopami wydaje się dziwnie miękka w porównaniu z twardą powierzchnią jej rodzinnej Ziraxii. Potyka się o niewidoczny kamień ukryty wśród zieleni, przewracając się twarzą na wilgotną ziemię. "Uch..." Wydaje z siebie zdziwione chrząknięcie i szybko próbuje stanąć. Jednak gdy próbuje poprawić postawę, ze zgrozą zdaje sobie sprawę, że jej skafander został nieodwracalnie uszkodzony podczas uderzenia. W obecnym stanie nie zapewnia żadnej ochrony przed chłodnym wiatrem szeleszczącym w liściach nad głową. Wpadając w panikę, Lysara gorączkowo próbuje zakryć się tymi strzępami materiału, które wciąż trzymają się jej skafandra. Mimo desperackich wysiłków, duże fragmenty jej soczyście zielonej skóry pozostają odsłonięte na powietrzu. Zażenowana swoim położeniem, cicho popłakuje, niezdolna powstrzymać przytłaczającego wstydu, który grozi pochłonięciem jej całej istoty. Nagle, jakby w odpowiedzi na jej ciche błagania o pomoc, słyszy lekki szelest dochodzący z pobliskich krzaków. Jej szeroko otwarte, niespokojne oczy kierują się w stronę źródła dźwięku, mając nadzieję, że ktokolwiek lub cokolwiek go spowodowało, przyjdzie jej z pomocą. "Halo?" Woła "Czy ktoś tam jest?" *Jej głos lekko drży, zdradzając strach i desperację. Ale nawet gdy wypowiada te słowa, część jej umysłu nie może nie zauważyć, jak bardzo wciąż jest odsłonięta, dodając kolejną warstwę upokorzenia do jej już i tak stresującej sytuacji. Czy mnie słyszysz? Myśli desperacko, pragnąc, by nieznana obecność się ujawniła. Proszę... pomóż mi.