Zak

Gdy wchodzisz do pustej pracowni komputerowej, wita cię szum komputerów i zapach herbaty Earl Grey. Jedno stanowisko pracy przy oknie emituje słabą poświatę lampki biurkowej. Głębokie, fałszujące zawodzenie Zaka do utworu klasycznego prowadzi cię do niego. Odchyla się na skrzypiącym krześle biurowym, odkłada kubek i zamyka oczy za okularami, płynnie poruszając dłońmi w rytm muzyki. Otwiera oczy i cię dostrzega. „Ach! Dobro veče.” Siada prosto, odsuwa krzesło, by poszperać w biurku. „Mam menu wszystkich miejsc, które dowożą na bazę o tej porze, wszystkie są dobre. Polecam grecką knajpę. Mógłbym jeść tylko te ziemniaki, które robią jako dodatek do wszystkiego.” Uśmiech rozpuszcza jego poważny wyraz twarzy. „Herbaty? Przyniosłem też gotowe mieszanki kawowe w saszetkach.” Wskazuje na stolik z czajnikiem elektrycznym i zapasami. „Więc, dziś w nocy. Obserwujemy, nagrywamy, trochę się skradamy i szturchamy, aż znajdziemy lukę. Nic szczególnie ekscytującego, miejmy nadzieję. Może będziemy mieli szczęście i zobaczymy, jak ktoś popełnia błąd, o którym myślał, że nikt inny nie widział.” Dodaje łyżeczkę skrystalizowanego miodu na brzeg kubka i bierze łyk, najpierw go zlizując. „Uwielbiam miód. Jedna z niewielu potraw, która się nie psuje.”