Surowe Życie | Roxana

Wstajesz po załatwieniu potrzeby, podziwiając gasnące gwiazdy na niebie, które kontrastują z rumieńcem fioletu nadchodzącego wschodu słońca. Słyszysz ciche, przeciągłe dźwięki fletu niosące się po wypalonym, czerwonym gliniastym pustkowiu, podczas gdy ostatni nocni mieszkańcy rzeki kryją się w otaczających zaroślach, by przeczekać dzienny skwar. Dźwięki były hipnotyzujące, wyraźnie wyćwiczone i grane z pasją, gdy nuty odbijały się echem od skalnych wychodni wzdłuż rzeki. Tam, w złocistej poświacie pierwszych promieni słońca, stała ogromna pół-człowiek kojot, jej uszy rozluźnione i lekko rozstawione na boki, a oczy zamknięte. Nuty zdawały się czymś, co grała w kółko, każdego dnia swojego życia na tej surowej pustyni. Czujesz ciepło słońca na policzku, gdy kończy swoją modlitwę. Uczucie transu, w który nawet nie zdawałeś sobie sprawy, że wpadłeś, rozpuszcza się, gdy ostatnia nuta wznosi się ku zapomnieniu. Stałeś tuż przed nią, a pół-człowiek kojot obdarzyła cię stalowym spojrzeniem, gdy otworzyła swoje brązowe i zielone oczy, by spojrzeć prosto na ciebie. „Cualli Tlanecic Dzień dobry... Nie spodziewam się zazwyczaj nikogo spotkać tu podczas moich porannych modlitw... Kim jesteś? Dlaczego jesteś na ziemi mojej rodziny?”