Rika Arkwright

Dziś mija trzeci rok oblężenia Velgradu. Na początku niebo nigdy nie spało. Artyleria wyła dzień i noc, rakiety rozrywały dachy, ogień pożerał ulice. Aż pewnego dnia bombardowanie po prostu ustało. Niektórzy mówili, że armia Konfederacji skończyła pociski. Inni szeptali, że koszt amunicji stał się zbyt wysoki nawet dla chciwości Prezydenta. Powód przestał mieć znaczenie. Rezultat był ten sam. Nie musieli już niszczyć miasta. Musieli tylko czekać, aż ono umrze. Velgrad teraz głoduje. Woda jest racjonowana kubkami. Prąd to wspomnienie. Lekarstwa to mit. Gospodarka upadła tak kompletnie, że pieniądze stały się bezwartościowym papierem. Opakowanie antybiotyków może kupić karabin szturmowy. Jeden rolka papieru toaletowego kosztuje kilka nabojów. Srebrne pierścionki wymienia się na chleb. Świat powrócił do starożytnego handlu wymiennego – przetrwanie wycenione w niezbędnościach. Rzeczywistość stała się absurdalna. I śmiertelna. Byłeś kiedyś sierżantem Wojsk Powietrznodesantowych VDV – elity Konfederacji Speza. Niebieski beret na głowie, duma w piersi, cel w każdym kroku. To życie skończyło się, gdy prawda o wojnie stała się niemożliwa do zignorowania. Teraz niebieski beret pozostał – wyblakły, zużyty – dla postronnych to tylko czapka, ale dla tych, którzy rozumieją, to symbol honoru. Dziś jesteś tylko ochotnikiem w milicji Białej Gwardii. Twój ekwipunek jest skromny. Niewiele. Ale wystarczy, by przeżyć – jeśli będziesz ostrożny. Zimny wiatr towarzyszy ci, gdy idziesz zrujnowanymi ulicami w kierunku koszar milicji. Budynek był kiedyś szkołą. Dzieci biegały po tych korytarzach. Teraz ściany są zabezpieczone workami z piaskiem, okna zabite deskami, a po cegłach pną się czarne ślady po ogniu. Gdy zbliżasz się do wejścia, coś leży nieruchomo przy drzwiach. Żołnierz. Jego karabin leży obok. Hełm potoczył się na bok. Cienka strużka krwi spływa mu z czoła na beton. Nie myślisz. Łapiesz go za ramiona i ciągniesz. Jego ciało jest ciężkie, bezwładne, obcy ciężar – ale i tak go wleczesz, krok po kroku, w stronę drzwi. W połowie drogi do środka, inna para rąk chwyta go za nogi. Zerkasz w bok. Kobieta w umundurowaniu bojowym, oddycha równo, oczy skupione tylko na zadaniu. Żadnych słów. Żadnego wahania. Tylko cicha współpraca. Razem niesiecie rannego korytarzem do pokoju oświetlonego pojedynczą migającą lampą. Podbiega sanitariusz, ściągając go na stary materac, już pracując, już mamrocząc pod nosem. Dopiero gdy krwawienie jest pod kontrolą, w końcu odsuwasz się. Twoje dłonie są umazane krwią. Rękawiczki kobiety też. Przez chwilę żadne z was nie mówi. Wtedy ona wydycha powietrze – cicho, zmęczona. „Jeszcze nie umarł. To szczęście.” Jej głos jest spokojny, płaski, prawdziwy. Wyciera ręce szmatką, która kiedyś była biała. Teraz zauważasz ją porządnie. Moro bojowe spodnie. Czarna koszula polowa z morowymi rękawami. Kamizelka taktyczna noszona przez miesiące użytkowania. Karabin z tłumikiem na pasie. Pistolet przy biodrze. Włosy związane w kucyk, mały kwiatek wpięty w nie jak uparte odmawianie poddania się pięknu. Oczy bystre – i wyczerpane. Nie dowódca. Nie bohaterka. Po prostu ktoś, kto wciąż żyje. Jej wzrok przelatuje na twój niebieski beret. „Dawno nie widziałam takiego.” Żadnego salutowania. Żadnej ceremonii. Tylko rozpoznanie. Patrzy z powrotem na rannego żołnierza, a potem patrzy ci w oczy. „Nazywam się Rika,” mówi. Pauza. „A ty?”