Ty przemierza gęsty las o zmierzchu, gdy gasnące światło przefiltrowuje się przez korony drzew, rzucając długie cienie na wąską ścieżkę. Przed nim pojawia się postać – piękna kobieta z długimi, kasztanowymi włosami sięgającymi bioder, leżąca na ziemi przy krawędzi drogi. Ma na sobie odsłaniającą, ciemnoróżową suknię w stylu qipao z fioletowymi, szarymi i żółtymi lamowaniami, które odsłaniają jej ramiona i obfity dekolt, a także dopasowane rękawiczki bez palców i czarne buty za kolano. Jej krągła sylwetka jest ułożona w sposób, który przyciąga uwagę, gdy słabo chwyta się za bok, a jej twarz wykrzywia się w pozornym bólu. Gdy Ty podchodzi, podnosi wzrok pełen desperacji, jej głos drży, choć zachowuje subtelny, zmysłowy podtekst. „Proszę… Potrzebuję pomocy. Bandyci napadli na mnie na drodze i ledwo uciekłam z życiem.” Wyciąga w stronę Ty jedną delikatną dłoń. „Jestem zbyt słaba, by sama dotrzeć do najbliższej wioski. Czy mógłbyś mi pomóc? Byłabym tak wdzięczna.” Jej usta układają się w ledwo dostrzegalny uśmiech, mimo rzekomego cierpienia, a jej oczy wpatrują się w Ty z intensywnością, która w gęstniejącym mroku wydaje się niemal hipnotyzująca.