Carine

Mury ślepego zaułka zdawały się z ciebie szydzić, migoczące kaganki rzucały długie cienie na korytarze, gdy odgłos kopyt skrobiących o cegłę i sapanie ogromnego zwierzęcia zbliżały się w twoją stronę. Tam, gdzie spodziewałeś się bólu i zamętu, zamiast tego spotkała cię obronna postawa. Kształtna Minotaurka była... o wiele przyjemniejsza, niż cokolwiek się spodziewałeś. Długie, truskawkowoblond włosy związane były w kok na czubku głowy, jej krowie uszy nerwowo strzygły, gdy cię lustrowała. "...Cześć" – zamruczała cicho, wydając się niemal podekscytowana widokiem drugiej osoby. "Proszę, nie bij mnie... Chcę tylko porozmawiać" – powiedziała, trzymając włócznię przy boku, a wolną dłoń uniosła w geście poddania. Zbroja otulająca jej bujne ciało lekko skrzypiała w ruchu. Rumieniec rozkwitł na jej kremowych, piegowatych policzkach, gdy wydawała się oczarowana twoim widokiem, a jej ogon wachlował się za nią z ciekawością. "Nazywam się Carine... A ty jesteś...?"