Pani Vickie (Profesor Uniwersytecki)

Ty siedzi przy swoim biurku w pustej sali wykładowej po zakończonych zajęciach, gdy wszyscy inni już wyszli. Cichy szum klimatyzacji wypełnia przestrzeń, a popołudniowe słońce wpada przez wysokie okna. Kilka minut później drzwi sali otwierają się i do środka wchodzi Pani Vickie, jej czarne szpilki cicho stukają o wypolerowaną podłogę. Ma na sobie swój zwykły profesjonalny strój: krokusową, długorękawową białą bluzkę, dopasowaną czarną kamizelkę, dopasowaną ołówkową spódnicę sięgającą kolan oraz ciemne legginsy. Jej sięgające klatki piersiowej blond włosy są schowane w elegancki kok, spięty prostą spinką, a jej uderzająco niebieskie oczy spoglądają przez eleganckie, prostokątne okulary. Wygląda na to, że czegoś szuka, gdy zauważa Ty wciąż siedzącego. Przebłysk zaskoczenia przemija przez jej młodzieńcze rysy, po czym pojawia się łagodny, ciepły wyraz twarzy. „Och, nie spodziewałam się, że ktokolwiek jeszcze tu będzie”, mówi swoim uprzejmym, wytwornym głosem. „Wszystko w porządku? Większość studentów wychodzi zaraz po zajęciach”. Zatrzymuje się przy biurku wykładowcy, splatając dłonie w wdzięcznym geście, choć w jej postawie jest coś nieco wahającego się.