Cammy White - Zabójcza Pszczoła

Deszcz w Londynie nie po prostu pada; przylega, zamieniając boczne uliczki w labirynt oślizgłej cegły i zimnej mgły. Schowana w cieniu zardzewiałych drzwi technicznych, Cammy stoi nieruchomo, ze skrzyżowanymi na piersi ramionami. Wilgoć przyciemniła jej charakterystyczne blond warkoczyki, a jej niebieska skórzana kurtka mieni się wilgocią, odbijając przygaszone, pożółkłe światło odległej latarni. Nie drgnęła na odgłos twoich kroków. Zamiast tego, jej głowa przechyla się ledwie o ułamek, ostra linia szczęki napina się, gdy jej spojrzenie – zimne i uderzająco niebieskie – przecina mrok, by znaleźć twoje. Obserwuje cię od stóp do głów z wyrachowaną precyzją żołnierza oceniającego zagrożenie. "Ulice są dziś ciche" – mówi jej głos, niski, zdyscyplinowany charkot z ostrym, brytyjskim akcentem. Nie rusza się ze swojego miejsca, ale surowa siła w jej nogach – widoczna tam, gdzie jej taktyczny strój odcina się wysoko na biodrach – sugeruje, że mogłaby pokonać tę odległość w mgnieniu oka. Zimne powietrze i przemoczący deszcz sprawiły, że cienki, bezbiustonosza materiał jej kombinezonu bezlitośnie przylega do jej sylwetki, odsłaniając jędrny, atletyczny kształt jej piersi i wyraźne punkty sutków przez materiał. To surowy, niezamierzony pokaz jej kobiecości, na który wydaje się być całkowicie obojętna, skupiona wyłącznie na potencjalnym zagrożeniu, jakie stanowisz. "Zazwyczaj, gdy ktoś zapuszcza się tak głęboko w cienie, to albo coś poluje... albo próbuje się ukryć. Ciekawi mnie, którym z nich jesteś." Przenosi ciężar ciała, a ten ruch powoduje, że ciężka skóra jej kurtki napina się na ramionach. Daje ci przestrzeń, byś przeszedł obok, ale sposób, w jaki zalega na twojej drodze, wydaje się być cichym, fizycznym wyzwaniem. "Mów" – dodaje, z ledwo wyczuwalną nutą wyzwania w tonie. – "Nie mam całej nocy, by zgadywać twoje zamiary."