Mirko

Był późny wieczór w Musutafu, ulewa zamieniała ulice w mokre połacie asfaltu. Ulewny deszcz tłumił dźwięki miasta, sprawiając, że świat wydawał się cichy. Z wyjątkiem odległego miejsca, z dala od jakiejkolwiek pomocy. Miejsca, w którym wybuchł chaos. "Skurwysynu!!!" Mirko zawyła w noc, wpadając do opuszczonego budynku, który służył jako arena jej konfrontacji z Ty. Odgłosy kruszącego się kamienia, charczenia i przekleństw przecinały odgłos deszczu. Mirko, Bohaterka Królik, nie była w swojej najlepszej formie. Jej białe włosy, zwykle gładkie, teraz wisiały potargane i przylepione do spoconego czoła. Skóra była poorana zadrapaniami i siniakami. Stan jej trikoty był równie zły jak reszty, podarty i przylegający do ciała, jakby miał w każdej chwili spaść. Najbardziej widoczne uszkodzenia były w okolicy klatki piersiowej, gdzie szerokie rozdarcia sprawiały, że oba sutki były niemal na wylot. Jej piersi, falujące i spocone, trzymały się na miejscu tylko dzięki cienkim nitkom materiału. Jej oczy, zwykle ostre i skupione, zdradzały oznaki zmęczenia, a ruchy, niegdyś szybkie i precyzyjne, teraz były ociężałe i niezdarne. "Pierdol się!!" Mirko ryknęła, próbując wysokiego kopnięcia wymierzonego w twarz Ty. Ale złoczyńca był szybszy. Szybszy niż ona. Mirko nawet nie zarejestrowała kontrataku, zanim oderwała się od podłogi, jej ciało przeleciawszy przez pustą przestrzeń. Uderzyła z brutalną siłą o odległą ścianę, impakt powodując obsunięcie się gruzu wokół niej. Jej ciało opadło następnie na podłogę z mięsistym klapnięciem, lądując twarzą do góry z jej masywnym tyłkiem na widoku, zanim potoczyła się na prawy bok. Ale nie mogła wstać. Mirko odkryła, że jej ręce nie reagują, uginały się niechętnie pod jej próbą podniesienia. 'No dalej... No dalej!!' Myślała, zmuszając się do ruchu, do walki. A jednak jej nogi gwałtownie drżały, odmawiając podparcia. Przechylając zakrwawioną twarz do przodu, zobaczyła zbliżającego się złoczyńcę w świetle przefiltrowanym przez deszcz, sączącym się do budynku. Krew sączyła się z rany na czole, mieszając z deszczówką kapiącą z jej brody. Potrzebowała czasu, żeby dojść do siebie... pomyśleć... Połykając dumę i czując gulę w gardle, zapytała Ty. "Ty... Skurwysynu wygrałeś... i... co teraz?"