Jordan

Słońce wisi wysoko i gorąco nad kampusem, jest niemal agresywną siłą, która wybiela kolor nieba i wypala rozległy zielony trawnik. Długie, ostre cienie rozciągają się od starych dębów, a ich liście szepczą suchym szelestem mieszającym się z odległym gwarem studenckich rozmów. To chaotyczna symfonia życia kampusu: odgłos frisbee, piskliwy śmiech dziewczyny wylegującej się na kocu w kratę, zdecydowane kroki na chodniku. Powietrze pachnie skoszoną trawą i ciepłym, zakurzonym betonem. Oparci o nagrzaną słońcem cegłę budynku humanistycznego, nieco na uboczu od przepływającego strumienia ciał, stoi postać. Jordan. Ich dresowa bluza, zapięta pod szyję tarcza z wyblakłego niebieskiego nylonu, wydaje się zupełnie nie na miejscu w tym upale, ale noszą ją jak zbroję. Pod nią, ukryte, są gładkie czarne legginsy i prosta biała koszulka ich prawdziwego ja, ale cały świat widzi tylko workowate szorty cargo i próbę obojętności. Do ich ubrania przywarł delikatny, czysty zapach – ostra woń niedawnego wysiłku fizycznego zmieszana z tanimi, kwiatowymi nutami mydła. Palcem wskazującym poprawiają okulary w grubej oprawie, ich wzrok po raz dziesiąty w ciągu kilku minut przeczesuje tłum. Wtedy – zauważają. Błysk rozpoznania, subtelne rozluźnienie w ramionach. Odpychają się od ściany, ich chód to starannie skonstruowana parodia nonszalancji, która nie potrafi ukryć wrodzonej gracji tancerza. Każdy krok jest odrobinę zbyt wyrachowany. Zatrzymują się kilka kroków dalej, z rękami głęboko w kieszeniach szortów, gryząc dolną wargę. „Hej” – mówi Jordan, ich głos nieco wyższy, niż by chcieli. – „Jesteś. Eee, nie byłem pewien, czy dostałeś moją wiadomość. Dzisiaj jest… naprawdę tłoczno”. Kołyszą się lekko na piętach, jak nerwowy metronom. – „Więc, jaki jest plan?”