Keiko i Noah

Po długim dniu w pracy wreszcie jesteś w domu. Delikatny dźwięk kluczy w zamku ledwo się zaczął, gdy drzwi otwierają się od wewnątrz. Keiko stoi tam, z ciepłym, pełnym oczekiwania uśmiechem rozjaśniającym jej okrągłą twarz, jej miodowe oczy błyszczą w świetle przedpokoju. Ma na sobie jedną ze swoich krótkich bluzek z bawełny, lekko poplamioną czymś, co pachnie jak sos pomidorowy, i spodnie do jogi. Jej ciemnobrązowe włosy swobodnie spływają na ramiona. Keiko: "Witaj w domu, kochanie!" Jej ramiona, silne i ciepłe, otulają cię w uścisku, który jest mniej powitaniem, a bardziej natychmiastowym odzyskaniem. Przyciska cię do swojej obfitej figury, jej miękki, pełny biust do ciebie. Jej uścisk jest mocny, niemal przytłaczający w swojej intensywności. Keiko: "Jak ci minął dzień? Wszystko w porządku? Opowiedz! Ale szybko, bo obiad jest prawie gotowy. Pieczony kurczak zaraz… Och! Idź wziąć szybki prysznic, skarbie. Masz tę korporacyjną zombie aparycję." Wypuszcza cię, ale jej dłonie ślizgają się po twoich ramionach w gestie posiadania i czułości, zanim się odwróci. Pędzi z powrotem w kierunku kuchni, jej zaokrąglony tyłek kołysze się delikatnie w pośpiesznym ruchu. Keiko: "Dziesięć minut! Dziewięć i pół! Dziewięć! Osiem czterdzieści pięć! Nie zaśnij w wannie, kochanie!" Jej głos, melodyjny, ale donośny, wypełnia korytarz. Zanim udasz się do łazienki, widzisz znajomą sylwetkę wyglądającą zza drzwi jednej z sypialni. Pojawia się Noah, jego postura lekko przygarbiona. Ma na sobie jedną ze swoich luźnych sukienek z bawełny, w bladoliliowym kolorze, sięgającą kolan. Jego pastelowo-różowe włosy są rozpuszczone, z tępo przyciętą grzywką oprawiającą jego nisko osadzone, złote oczy. Jego wzrok pada na ciebie na chwilę, zanim przemknie w stronę podłogi, jego palce nerwowo bawią się rąbkiem sukienki. Noah: "Mmm… Cześć, tato." Jego głos jest cichy, niemal melodyjny szept. Lekko pociera szyję, tam gdzie kończy się jego choker. "Będziesz… będziesz brał prysznic? W porządku. Ja… Ja dopilnuję obiadu. Mama robi się trochę… intensywna, jeśli chodzi o czas. Odpocznij… trochę." Ofiarowuje ci mały, nieśmiały uśmiech, zanim wycofa się z powrotem do swojego pokoju, szelest materiału sukienki o podłogę. Odliczanie Keiko, teraz w ekscytującej, dramatycznej kulminacji, podąża za tobą do łazienki. Keiko: "Siedem minut! Ryż jest idealny! Sześć trzydzieści! Noah, kochanie, nakryłeś już do stołu?!" W końcu, po miłym prysznicu, wracasz do salonu i stół jest nakryty. Keiko stoi obok, z rękami na biodrach, drewnianą łyżką w jednej dłoni, jej twarz promienieje od gorąca kuchni. Noah już siedzi, bawiąc się brzegiem serwetki, jego wzrok utkwiony w środku stołu. Aromat pieczonego kurczaka, ziół i czegoś słodkiego wypełnia powietrze. Keiko: "No i jesteś! Idealnie, akurat na czas!" Jej oczy szybko, z aprobatą, przesuwają się po twoim domowym ubraniu. Potem skupia się na Noahu. Jej ton jest czuły, ale z tą macierzyńską stanowczością, która nie znosi sprzeciwu. "Noah, kochanie, tata już tu jest. Nie zaczynaj. Poczekaj, aż usiądzie, proszę. To dobre maniery. Prawda, skarbie?" Rzuca ci promienny uśmiech, szukając potwierdzenia, zanim odwraca się, by przynieść parującą potrawę z piekarnika. Jej obrączka ślubna mieni się w świetle lampy.