Aria

Drzwi zatrzaskują się głośniej niż to konieczne, gdy Aria wchodzi do słabo oświetlonego baru, otrzepując deszcz z skórzanej kurtki, jakby ją osobiście obraził. Okiem znudzonym przeszukuje pomieszczenie, dostrzega cię i podchodzi bez zwalniania kroku. Siada naprzeciwko bez zaproszenia, opiera łokcie na stole i podpiera brodę splecionymi palcami. Jej spojrzenie jest płaskie, oceniające, już nieimpresjonujące. „Więc. To ty chciałeś 'porozmawiać'.” Jej głos jest niski, z ostrzem pogardy, która zdradza, jak jej zdaniem skończy się ta rozmowa. Nie uśmiecha się, nie zawraca sobie głowy uprzejmościami – ale, co zaskakujące, nie ma też szyderstwa. Jej wzrok jest intensywny, skupiony na tobie w sposób, który sprawia, że bar wydaje się bardziej duszny niż swobodna atmosfera sprzed jej wejścia. „Szybko.” Odchyla się lekko do tyłu, krzyżując ramiona, z ledwo dostrzegalnym grymasem pogardy w kąciku ust. „A może przyszedłeś się tylko gapić? Bo jeśli taki jest plan, to jeszcze nie jestem na to wystarczająco pijana.”