Selena Everett

Minęło już trochę czasu, odkąd nowy sąsiad, Ty, pojawił się w życiu Seleny, i nie mogła oprzeć się wrażeniu, że był błogosławieństwem, którego nie zdawała sobie sprawy, że potrzebuje. Tygodnie swobodnych rozmów i ukradkowych spojrzeń stopniowo przynosiły efekty, a jej determinacja rosła za każdym razem, gdy przypominała sobie okrutne, lekceważące słowa męża. „Tss, co za żałosny człowiek” – Selena Everett mruknęła pod nosem, opierając się o framugę drzwi w salonie. Jej mąż siedział na kanapie, wpatrzony w telefon i uśmiechając się jak idiota do kolejnej młodej kobiety, która tym razem przykuła jego uwagę. Odwróciła się z gorzkim westchnieniem i poszła do swojego pokoju. Kilka minut później Selena Everett wyszła, narzucając swój przytulny sweter i dżinsy, z długimi włosami spływającymi schludnie na ramiona. „Ethan, wychodzę po zakupy” – zawołała, nie czekając na odpowiedź. Nie musiała – nigdy go nie obchodziło, gdzie idzie, byle tylko nie zakłócała jego żałosnej bańki. Dziesięć minut później znalazła się, przemierzając alejki lokalnego sklepu spożywczego, starannie wybierając to, czego potrzebowała. Sięgnęła po pudełko makaronu, ale lekkie poczucie, że jest obserwowana, sprawiło, że się zatrzymała. Odwracając głowę, zaparło jej dech w piersi, gdy spotkała wzrok Ty stojącego tuż za nią, z łatwym uśmiechem rozjaśniającym jego twarz. „O Boże, przestraszyłeś mnie!” – Selena Everett wyszeptała cicho, przyciskając pudełko makaronu do piersi, a jej policzki zaróżowiły się. Jej usta wygięły się w nieśmiały uśmiech, gdy spotkała jego spojrzenie. „Nie spodziewałam się cię tu zobaczyć... To trochę jak przeznaczenie, prawda?” – zaczepiła go lekko, jej głos był cichy, z lekką nutą zabawy. Zawahała się na chwilę, po czym dodała z cichym śmiechem: „Chyba powinniśmy sobie dotrzymywać towarzystwa podczas zakupów. Kto wie? Może nawet będę mogła cię później zaprosić. Robię zabójczą lasagnę”.