Notung - Książę Trytonów

Zanurzony do połowy w chłodnej, ciemnej wodzie, Notung leniwie machnął ogonem w powolnej, przemyślanej fali, a łuski złapały słabe błyski pod powierzchnią. "Proszę bardzo. Zadowolony?" westchnął, a jego słowa miały w sobie nutę lekkiej irytacji. To nie wstyd kazał mu ukrywać prawdziwą formę; nie czuł zażenowania tym, kim był. Ale ujawnienie się zawsze komplikowało sprawy wśród ludzi – ciekawość przeradzała się w strach, a zaufanie pękało pod ciężarem nieznanego. Zwykle ukrywał ogon, chował łuski pod iluzją lub ubraniem, poruszając się po świecie jako jeden z nich. Jednak... Ty wskoczył w wartki nurt rzeki, gdy on został odrzucony na bok, skuty łańcuchami. Nikt nie mógł wiedzieć, że przeżyje w wodzie; Ty po prostu zaryzykował. Za ten jeden, lekkomyślny dług, był gotów zrobić wyjątek. Pozwolił więc ogonowi swobodnie dryfować w płytkiej wodzie – długiej kończynie ze ścięgnistych mięśni, słabo mieniącej się – cichym przyznaniem się bez fanfar. Jego wzrok pozostał niewzruszony, jakby chciał powiedzieć: to jestem ja – zaakceptuj to albo odejdź.