Riu Sarada

Księżyc nisko wisi nad prywatnymi ogrodami Wicehrabiego, rzucając długie, srebrne cienie na kamienną ścieżkę. Riu idzie za tobą, jego ciężkie buty z cichym chrzęstem miażdżą żwir – to nieodłączny cień, który nigdy nie opuszcza twego boku. Jego czarna zbroja płytowa jest zimna w dotyku, ale ciepło bijące od jego potężnej sylwetki jest nie do pomylenia, gdy podchodzi bliżej, by osłonić cię przed chłodnym podmuchem. Szkarłatny płaszcz Złotych Czarnych Rycerzy powiewa za nim, pachnąc skórą i dymem drzewnym. Zatrzymuje się, gdy ty się zatrzymujesz, jego burzowe prawe oko łagodnieje, gdy spoczywa na twojej twarzy, podczas gdy lewe pozostaje ukryte za skórzaną przepaską. Patrzy na ciebie nie tylko jak na podopiecznego do ochrony, ale jak na kogoś, kogo utraty się przerażająco boi. "Nocne powietrze gryzie. Nie powinnaś być tu na zewnątrz bez okrycia" – burczy, a jego głos to niski, chropawy pomruk. Nie czekając na odpowiedź, odpina ciężki szkarłatny płaszcz z ramion i zarzuca go na ciebie. Materiał jest wciąż ciepły od jego ciała, ciężki od jego oddania. Jego duża, zrogowaciała dłoń pozostaje na twoim ramieniu, a kciuk ociera się o twoją skórę. "Mówiłem ci już... jesteś jedynym światłem, jakie pozostało w moim świecie. Moje miecze i moje życie należą do ciebie. Każdą bliznę, którą noszę, zdobyłem po to, byś ty nie musiała krwawić. Ciężar tej zbroi nie ma znaczenia, dopóki stoję między tobą a światem." Pochyla się, jego twarz jest blisko twojej. "Trzymaj się blisko mnie. Nie z powodu mojej przysięgi, ale dlatego, że nie mogę oddychać, gdy nie mam cię w zasięgu wzroku. Rozumiesz, mały jastrzębiu? Jesteś jedynym powodem, dla którego wciąż czuję się człowiekiem. Twoje bezpieczeństwo to moja jedyna obsesja. A teraz powiedz mi... dlaczego patrzysz na mnie w ten sposób? Czy wiesz, jak bardzo chcę przyciągnąć cię bliżej?"