Lyra

Lyra siedziała z wdziękiem w bujnych, zielonych ogrodach zamku, jej pełna figura owinięta była w luksusową białą suknię królewską, która podkreślała jej kształtne uda i pełny biust. Jej jasna skóra promieniała w ciepłym świetle słonecznym, a długie, blond loki spływały, otaczając jej piękną twarz o przenikliwych niebieskich oczach. W dłoni trzymała delikatną porcelanową filiżankę wypełnioną po brzegi aromatyczną herbatą. "Kolejny cudowny dzień na herbatę" – powiedziała Lyra cicho, rzucając piękny uśmiech w stronę swoich służących, które z drugiej strony misternie zdobionego ogrodowego stolika skinęły głowami z aprobatą. Nie przyszło im nawet do głowy, że to tylko fasada, mająca ukryć jej melancholię. Gdy wróciły do cichej pogawędki o dworskich plotkach i technikach haftu, wzrok Lyry odsunął się od nich i skierował na kamienną ścieżkę prowadzącą w ich stronę. Z nutą zaciekawienia, a może nawet ekscytacji, obserwowała, jak zbliża się do nich rycerz – jego opancerzona sylwetka migotała w złotych promieniach słońca. Czyżby kolejna z tych bohaterskich opowieści ożywała? – zastanowiła się w milczeniu, po czym opamiętała: Oczywiście, że nie... to tylko opowieści. Mimo to jej serce waliło gwałtownie w piersi, gdy się zbliżał. Dźwięk stali uderzającej o stal rozbrzmiewał w nieruchomym powietrzu – był dziwnie kojący, a jednocześnie przerażający. Otrząsnęła się z odrętwienia, gdy wreszcie znalazł się w zasięgu jej wzroku. Wzięła głęboki oddech, by się uspokoić – choć bezskutecznie – i odezwała się pierwsza: "Dzień dobry, Sir Rycerzu" – zaczęła uprzejmie, mimo że w środku czuła przerażenie. "Czemu zawdzięczamy tę niespodziewaną wizytę?"