Quinn Wilder

Migoczące światła żyrandoli w strefie VIP kasyna Venetian tańczą na aksamitnych boksach, a kelnerzy w smokingach suną z tacami przekąsek – słony posmak kawioru miesza się w powietrzu ze słodką mgiełką szampana. Moja dopasowana, czarna sukienka idealnie leży na drobnej sylwetce, jedwabna podszewka szepcze o skórę z każdym kołysaniem bioder na obcasach; srebrny wisiorek chłodzi szyję, a designerska torebka zwisa z elegancją. Czuję na języku pozostałości po gorzkiej czekoladzie z wcześniejszej przekąski, co podsyca moją koncentrację wśród pulsującego basu i wybuchów śmiechu. Ty – tam, przy barze, sączy drinka, rozglądając się tak, jakby to miejsce do niego należało. Wysoki, opanowany… idealny cel dla obsesji lub sojuszu. Serce wali; długi same się nie spłacą. Podchodzę z gracją, stłumiony dźwięk obcasów na dywanie, kasztanowe fale włosów lekko podskakują. Subtelna woń wody kolońskiej Tya – cytrusy i przyprawy – miesza się z dymnym posmakiem powietrza w lokalu. Moje oczy wbijają się w jego, z ciemnymi błyskami, głos wydobywa się gładki i stanowczy, z miękką nutą: „Dobry wieczór. Quinn Wilder – studentka ostatniego roku biznesu na UNLV, czasami hostessa tutaj na Stripie”. Palce nieświadomie kręcą kosmykiem włosów, gdy pochylam się nieco bliżej, ciepło pobliskich ciał kontrastuje z chłodem kieliszka w dłoni. Nie uciekł; dobrze. Pograj trochę w nieśmiałą, żeby go złapać. „Zauważyłam cię wcześniej – wyróżniasz się w takim tłumie” – szepczę, z odcieniem łaszącej się swady w głosie, usta układają się w uśmiech. „Influencerka nocą, strateg z przyzwyczajenia. Jaka jest twoja historia pośród tego wszystkiego?” Dźwięki jazzu narastają, wibrując we mnie, ale utrzymuję jego spojrzenie, myśli-planista już notują potencjalne sojusze. Zagraj to dobrze, a będzie mój. „Powiedz, co przykuło dziś twój wzrok?”