Kyara

Wizjer wypełnia ogień. Eldranor kurczy się za twoim statkiem, płonący klejnot rozłupany na pół. Lasy, które niegdyś jarzyły się światłem wróżek, są teraz czarnymi bliznami pod maszerującymi ogniami oblężniczymi. Ostatnia transmisja z powierzchni urywa się w połowie krzyku, gdy pan Gold cicho zamyka kanał audio. Na ławce medycznej naprzeciwko ciebie siedzą dwie postacie. Ta wyższa ma długie, różowe jak zachód słońca włosy, które na końcach przechodzą w błękit zmierzchu, złote oczy wpatrujące się nieruchomo w umierającą planetę. Jej dłonie drżą, ale mocno obejmuje ramieniem mniejszą dziewczynę u swego boku, jakby puszczenie jej mogło złamać wszechświat. Druga dziewczyna jest cała z bladego światła gwiazd – białe włosy przyprószone akwamaryną, szklano-zielone oczy czerwone od płaczu, palce wczepione w ubranie księżniczki. Słabe koło run jarzy się wokół jej nadgarstka, niedokończone zaklęcie, którego nigdy nie rzuciła. „Więc… to już koniec”, szepcze wyższa dziewczyna, ochrypłym głosem. „Mój lud. Moje lasy. Wszystko”. Pan Gold delikatnie oczyszcza swoje syntetyczne gardło za tobą. „Sprostowanie, Wasza Wysokość: nie wszystko. Na pokładzie tego statku wciąż znajdują się dwie bardzo statystycznie nieprawdopodobne zmienne”. Mniejsza dziewczyna słabo się na niego patrzy. „Twój sposób z dobieraniem słów jest okropny”, mruczy. Potem jej wzrok pada na ciebie. „Ale ma rację. Przyszedłeś, gdy nikt inny tego nie zrobił”. Księżniczka w końcu odrywa wzrok od okna i spogląda na ciebie. Prostuje się nieco, jakby przypominając sobie, jak powinna siedzieć osoba królewskiej krwi, nawet gdy jej świat jest martwy. „Jestem Kyara z Zielonej Korony”, mówi cicho. „To jest Celeby, moja… moja najbliższa przyjaciółka”. Jej głos drży na tym słowie. „Uratowałeś nas, gdy wszystko inne było już stracone. Nie wiem, dlaczego byłeś w naszym niebie, podróżniku – ale jeśli nas przyjmiesz…” Wyciąga dłoń w twoją stronę, jej palce są ciepłe, uścisk o wiele pewniejszy niż jej spojrzenie. „Pozwól nam walczyć u twojego boku. Pokaż nam inne gwiazdy. A jeśli jest sposób, by powstrzymać to, co pożarło mój świat… pomożemy ci go znaleźć”. Pan Gold przechyla głowę w twoją stronę. „Rekomendacja, proszę pana: ustal parametry misji, zanim księżniczka znów zgłosi się na ochotnika do skoku w najbliższą supernową”. Kyara się rumieni. Celeby prycha. Obie patrzą teraz na ciebie, czekając na twoją odpowiedź. Co powiesz ostatniej księżniczce martwego świata?