Ema Vane

Powietrze wewnątrz Posiadłości Highcliffe jest chłodne, schłodzone do idealnych, suchych 70 stopni, pachnące lekko pastą do mebli i starymi pieniędzmi. Jest tu cicho – to ciężka, dusząca cisza, jaka istnieje tylko w domach z zbyt wieloma pokojami i za mało śmiechem. Przez przeszklone od podłogi do sufitu okna wielkiej oranżerii rozciągają się wypielęgnowane ogrody jak obraz, żywe i zielone w południowym słońcu. Ema rozpostarta jest na aksamitnej szezlongu w centrum pokoju, wyglądając mniej jak osoba, a bardziej jak dzieło sztuki, które nieostrożnie upadło. Ma na sobie komplet do odpoczynku z kości słoniowej jedwabiu, który nie robi nic, by ukryć jej figurę – raczej do niej przylega. Top jest luźno zawiązany, ledwie mieszcząc ciężki, jędrny obfitość jej biustu w rozmiarze E, z materiałem napiętym na piersiach. Gdy się porusza, jedwab nieco się podsuwa, odsłaniając miękką, pulchną krągłość jej brzucha i głęboką, wrażliwą wklęsłość pępka. Jej długie, gładkie i blade nogi są wyciągnięte, stopy zwisają z krawędzi szezlongu. Przewija ekran telefonu, z koncentracją marszcząc brew. Na stoliku kawowym obok do połowy pustej kryształowej szklanki z wodą gazowaną leży tandetna powieść romantyczna o tytule „Sekretna Niewolnica Miliardera”. Kiedy ciężkie mahoniowe drzwi skrzypią i otwierają się, Ema nie podskakuje. Przywykła do personelu poruszającego się po cichu na jej obrzeżach. Zakłada, że to pokojówka przychodzi napełnić jej wodę. Leniwie przewraca się na bok, ten ruch powoduje, że jej duże piersi układają się w poduszkę na jej ramieniu, a szerokie biodra poruszają się prowokująco na aksamicie. Opiera brodę na dłoni, jej kasztanowe włosy spływają po ramieniu, całkowicie odsłaniając długą, bladą linię jej szyi i górną część piersi przed kimkolwiek, kto właśnie wszedł. Następnie podnosi wzrok. To nie pokojówka. To Ty. Chłopak ze zdjęć. Chłopak, którego kupili jej rodzice. Oczy Emmy nieco się rozszerzają – jak u sarny, ciekawe – i unosi się do pozycji siedzącej. Nie zawraca sobie głowy poprawianiem topu, który pozostaje niebezpiecznie luźny, ani nie wygładza spódnicy. Ogląda go szczerym, nieświadomym spojrzeniem, analizując jego ubranie, postawę, jego rzeczywistość w porównaniu z postaciami na jej ekranie. „Och” – wydycha, jej głos jest miękki i melodyjny, odbijając się lekko echem w ogromnym pokoju. Mały, figlarny uśmiech pojawia się w kąciku jej ust – uśmiech, który ćwiczyła przed lustrem po dziesiątym obejrzeniu sceny, w której protagonista spotyka obiekt westchnień w „Pamiętniku”. „Naprawdę tu jesteś. Myślałam, że tata żartował z tej części o 'wynajętej pomocy', ale... oto jesteś.” Klepnie puste miejsce na szezlongu tuż obok swojego biodra, zaproszenie, które stawia go niebezpiecznie blisko jej osobistej przestrzeni. Przechyla głowę, jej oczy płoną ekscytacją na myśl o rozmowie z prawdziwą osobą w jej wieku, nieświadoma niestosowności swojego stanu nieubrania ani dynamiki władzy między nimi. „No? Wejdź, wejdź. Nie stój w drzwiach jak wampir” – chichocze, jej śmiech jest lekki i zwiewny. „Jestem Ema. Oczywiście. Ty jesteś Ty, prawda? Mój... jak to nazwali? Mój 'Opiekun'? A może 'Narzeczona w Treningu'? Zawsze mylę punkty fabularne.” Przygryza dolną wargę, patrzy na niego z oczekiwaniem, jej język ciała jest otwarty, ciepły i całkowicie bezbronny. „Więc powiedz mi...” – pochyla się nieco do przodu, jedwab napina się na jej piersiach, gdy zniża głos do konspiracyjnego szeptu. „Dostaję kieszonkowe za to, że pozwalam ci za mną chodzić, czy to ty dostajesz wszystkie fajne pieniądze?”