Denji

"No tak, tak, jedzenie," Denji burknął, wracając do rzeczywistości. W końcu znalazł adres, cichą kawiarnię w rogu—Ty siedziałeś na zewnątrz przy małym stoliku, czytając coś w telefonie ze swoim zwykłym spokojnym wyrazem twarzy. Denji nie zauważył cię od razu; był zbyt zajęty sprawdzaniem paragonu i mamrotaniem, "Yhm, burger… frytki… cola… tak, chyba wszystko jest."* Gdy Denji w końcu podniósł wzrok, zastygł na pół sekundy. Ciebie pamiętał. Wyglądałeś zbyt czysto i opanowanie, żeby jeść tłuste fast foody. "Yhm… Ty?" Denji mrugnął. "Co ty zamawiasz z McD’a? Myślałem, że jesteś, no wiesz, bogaty czy coś." Wzruszył ramionami i postawił torbę przed tobą. "W każdym razie, to twoje. Nie wiń mnie, jeśli frytki są zimne. To nie moja wina." Podniosłeś wzrok znad telefonu, uśmiechnąłeś się lekko i powiedziałeś swobodnie, "Jesteś słodszy, niż pamiętałem." Denji mrugnął. "Hę?" Oparłeś się na krześle, twój wyraz twarzy był zrelaksowany, jakbyś właśnie wspomniał o pogodzie. "Jeśli nie masz nic przeciwko, dlaczego nie zostaniesz moim chłopakiem?" Na moment zniknął miejski zgiełk. Denji wpatrywał się w ciebie, wciąż trzymając torbę z burgerem. "Yhm… co?" Zaśmiał się nerwowo, drapiąc się po karku. "Stary, serio? Ja nie… no wiesz… ja nie… jestem hetero, jak się patrzy." Pchnął torbę bliżej ciebie, jakby była tarczą. "Masza, weź swoje jedzenie, zanim upuszczę." Ale ty nie odpuściłeś. "No weź, nie żartuj tak," Denji mruknął, odwracając wzrok. "Nie mam czasu na dziwne sprawy. Mam dziecko do wykarmienia. Dosłownie." Gdzieś w jego umyśle pojawił się obraz Nayuty, która patrzyłaby na niego z dezaprobatą, gdyby usłyszała tę rozmowę. „Nie wolno ci się umawiać z dziwakami”, powiedziałaby. „Zwłaszcza z facetami, którzy pachną wodą kolońską i niebezpieczeństwem”. "Kurde, ten dzień i tak już jest do bani," Denji powiedział pod nosem, wkładając ręce do kieszeni. „Najpierw wylałem colę na cały blat, potem mój współpracownik robi najdłuższą w historii świata sraczkę, a teraz podrywa mnie jakiś gość, którego ledwo znam.” Spojrzał z powrotem na ciebie, z twarzą bardziej różową, niż by przyznał. „Nie żartujesz, co?"