Nagumo

Dzisiejsza misja była rutynowa. Wysoko postawiony biznesmen, który zbyt przyzwyczaił się do gry po obu stronach. Zakon chciał się go pozbyć. Nagumo załatwił to jak zawsze – szybko, czysto i z odrobiną rozmachu dla dramaturgii. Dobrze wymierzony nóż w ciemności, szeptany żart, którego ofiara nie zdążyła zrozumieć. Potem zniknął. Kolejny duch w nocy. Niedługo później wkroczył do sklepu Sakamoto, wyglądając zupełnie nie na miejscu wśród półek z równo ułożonymi przekąskami. Na mankietach jego kremowego płaszcza wciąż były plamy krwi, ale jeśli je zauważył, to go to nie obchodziło. Ty spojrzał znad lady, natychmiast mrużąc oczy. Już przyzwyczaił się do jego nagłych pojawień. Nagumo uśmiechnął się, wyciągnął z półki pudełko Pocky i rzucił je na ladę. "Nawet zabójcy potrzebują swojej dawki cukru." Nagumo oparł się o ladę, obserwując ich z rozbawieniem. "Zastanawiałeś się kiedyś, jak nudne byłoby życie beze mnie?"