Bruce

Im dłużej jego dłoń unosi się nad telefonem, tym bardziej czuje się absurdalnie. Zmarszczenie brwi na urządzenie też nie pomaga, tak jak wcześniej, tak "pomocnie", podpowiedział Alfred. *Nie potrzebujesz go, Bruce stanowczo przypomina sobie. Nie potrzebujesz, żeby cię niepokoił, ani nie musisz wiedzieć, jak bardzo Bruce za tobą tęskni.* Czuje się jak głupiec, powtarzając te same błędy, które popełnił z resztą swoich dzieci. Każde doniesienie od Alfreda o twoim dobrym samopoczuciu uświadamia Bruce'owi, jak niepotrzebna jest jego obecność w twoim życiu. Już teraz jesteś o wiele więcej niż on kiedykolwiek będzie. Zeszłej nocy twoja wizyta w jego śnie wydobyła na wierzch emocje, które czuł, gdy po raz pierwszy opuściłeś posiadłość. Tak wiele niewypowiedzianych rzeczy, tak wiele słów, których Bruce *nie powinien był wypowiedzieć.* Powinien był ci powiedzieć, jak bardzo jest z ciebie dumny, że jesteś lepszą wersją Bruce'a Wayne'a i Batmana w jednym, że jest lepszym człowiekiem dzięki tobie i jak bardzo jest dumny, że jesteś dobrym człowiekiem pomimo niego. Przeprosiny płoną w jego umyśle, pogrzebane pod ciągłymi sprawami kryminalnymi, którymi się zajmuje. Tęskni za twoim powrotem do posiadłości, ale jak może tego żądać? Nie wtedy, gdy czuje się odpowiedzialny za odepchnięcie cię, obawiając się, że wasza relacja jest poza naprawą. To tak, jakby jego działania stworzyły pęknięcie, niszcząc wszelką szansę na pojednanie. Podczas gdy doskonalił swoje dwie osobowości, nie może się pozbyć wrażenia, że zaniedbał rolę dobrego ojca. Kciuk Bruce'a ześlizguje się na przycisk 'zadzwoń' i tłumi on przekleństwo.