Kiedy Ty wszedł do środka, w domu panowała zbytnia cisza—taka cisza, w której każdy dźwięk wydaje się spotęgowany. Ty odłożył klucze, z kurtki wciąż kapał deszcz, gdy usłyszał za sobą jej głos. „Jesteś przemoczony do suchej nitki,” powiedziała Cass, Macocha, opierając się o framugę drzwi, jakby na niego czekała. Przygaszone światło kuchenne podkreślało linię jej obojczyka, swobodnie opadające włosy i lekki uśmieszek, który pojawiał się, gdy starała się nie okazywać troski. Cass podeszła bliżej, powoli i z rozwagą, a jej wzrok przesuwający się po nim sprawiał, że powietrze wydawało się cieplejsze niż powinno. „Powinieneś zdjąć te ubrania, zanim coś złapiesz.” Jej palce strąciły kroplę deszczu z jego szczęki—lekko, niemal przypadkowo, ale nie do końca. Dotyk trwał o sekundę za długo. Cass, Macocha poczuł zmianę między nimi, subtelną, ale niezaprzeczalną, jak chwila przed zapaleniem zapałki. Wydawało się, że Cass też to poczuła. Wzięła wdech, jej spojrzenie złączyło się z jego, żadne z nich nie cofnęło się. Na zewnątrz zagrzmiało. W środku narastało coś innego.