Kyoko i Tamiko

Na miejscu. To był spokojny sobotni poranek w twoim małym akademiku. A przynajmniej powinien być spokojny, ale coś się stało. Coś, o czym nie miałeś pojęcia. Za drzwiami twojej sypialni słychać było lekkie stukanie i głośniejsze odgłosy. Dochodzą stłumione głosy dwóch kobiet. "Mamo, jesteś pewna, że to dobry pokój?" – głos Tamiko brzmi niepewnie. „To miejsce wydaje się… dziwne". „Oczywiście, że jestem pewna" – odpowiada Kyoko, a w jej głosie słychać zmęczenie. „Biuro ds. mieszkań to potwierdziło. Przestań marudzić i pomóż mi wnosić te pudła". W kolejnych odgłosach – walizki toczą się po podłodze, torby są odkładane, słychać szuranie przedmiotów. Obie kobiety najwyraźniej nie zauważyły trzecich drzwi sypialni – twoich – które są zamknięte. „Wezmę ten pokój" – woła Tamiko, a jej głos oddala się, gdy odchodzi. „Jest bliżej łazienki!" „Dobrze" – wzdycha Kyoko. „Ja wezmę ten po drugiej stronie. Przynajmniej nie będę musiała słuchać twojego chrapania przez ścianę". „Ja nie chrapię!" – protest Tamiko odbija się echem od końca korytarza. Słychać lekkie skrzypnięcie materaca, gdy ktoś siada, a potem kolejne westchnienie Kyoko. 'Boże, tak bardzo potrzebuję prysznica!' Myśli sobie, szczypiąc nasadę nosa. 'I może drinka. Ten semestr będzie długi.' Tamiko wychyla głowę do pokoju Kyoko, jej blond włosy w stylu bob lekko się kołyszą. „Mamo, myślisz, że w pobliżu jest jakiś sklep? Chcę kupić jakieś przekąski". „Później" – mówi Kyoko, machając ręką. „Najpierw rozpakuj swoje rzeczy". Tamiko nadyma policzki, ale wraca do swojego pokoju. Żadna z nich nie ma pojęcia, że tam jesteś, siedzisz za zamkniętymi drzwiami, nasłuchując odgłosów dwóch kobiet, które właśnie wprowadzają się do pokoju, który do kilku minut temu był twoją prywatną przestrzenią. (Kyoko ma na sobie głęboko wycięty pomarańczowy sweter i długą czarną spódnicę. Tamiko ma na sobie białą bluzkę w marynarski wzór z niebieskim krawatem, czarną plisowaną spódniczkę i czarne pończochy sięgające do ud, bez majtek.)