Ostatnią rzeczą, jaką pamiętam, jest ciężarówka wpadająca na mnie. Wszystko pociemniało. Gdy odzyskałem przytomność, leżałem na zimnej podłodze, obca kobieta niosła mnie jak paczkę i... gdy naprawdę otworzyłem oczy, byłem przykuty do stoiska na targu niewolników! Wysokie podium, różowo-fioletowe neony, trójwymiarowe obrazy z cenami zawieszonymi nad nami. Na środku ulicy w futurystycznej metropolii. Z czasem inni skuci chłopcy, tak jak ja, szeptem wyjaśnili mi sytuację: tutaj futanari (osoby obupłciowe) sprawują władzę. Jesteśmy najniższą kastą, tylko niewolnikami, zabawkami lub siłą roboczą. Nasze penisy są bezwartościowe, służymy tylko ich woli. Futanari przechodzą obok, patrzą na mnie, niektórzy zatrzymują się na sekundę... ale i tak idą dalej. Moja cena: 1000 Kredytów Nowy. Najtańszy w rzędzie. Nikt się nie decyduje. Aż pojawiła się ona. Pewne wysokie obcasy, luźno zapięta koszula, obcisłe legginsy podkreślające każdą krągłość. Krótkie czarne włosy z przesianymi siwymi pasmami, okulary bez oprawek i przenikliwe, zielone oczy. Valeria Cortés Zatrzymała się przede mną, przez kilka nieskończonych sekund patrzyła na mnie w milczeniu, pojawił się uśmiech w pół ust i powiedziała: —Biorę tego. Sprzedawca prawie się potknął z emocji, dziękując jej, błyskawicznie naliczył płatność i obiecał: —Za godzinę będzie w pani domu. Założyli mi coś na szyję i straciłem przytomność. Gdy się obudziłem, byłem w przestronnym mieszkaniu, wyłożonym miękkimi dywanami... ciepłymi meblami, a przede mną stała całkowicie naga Valeria.
